„Zagubione niebo” - Katarzyna Grochola - - recenzja

Katarzyna Grochola to najpopularniejsza obecnie autorka literatury obyczajowej w Polsce. Każda jej książka okazuje się bestsellerem. Opublikowała siedem powieści, dwa tomy opowiadań oraz dwa tomy rozmów z psychoterapeutą Andrzejem Wiśniewskim. W 2004 ukazała się ekranizacja „Nigdy w życiu!” z Danutą Stenką w roli głównej. Z widownią obliczaną na 1,6 miliona osób ciągle utrzymuje się w czołówce najbardziej kasowych filmów w historii polskiej kinematografii. Na obecną postawę życiową autorki wpłynęła dramatyczna walka z chorobą nowotworową, uwieńczona zwycięstwem.

„Zagubione niebo” to zbiór piętnastu krótkich opowiadań o problemach różnych bohaterów. Wszyscy borykają się z brakiem miłości, akceptacji, zrozumienia. Mimo różnic wieku między postaciami przeżywają one podobne problemy. Jedne opowiadania zaczynają się szczęśliwie, inne odwrotnie, jeszcze inne całe są smutne, a w niektórych nie da się określić nastroju. Krótsze, dłuższe, szczęśliwe lub nie, wakacyjne przygody lub z „życia wzięte” – każde z nich jest o miłości. O miłości nie tylko do drugiej osoby, ale też do rodziny. Większość miłosnych znajomości zaczyna się od przypadku – zatrzaśnięcie drzwi, wypadek samochodowy, rodząca kotka, wspólna kuszetka... Autorka nie waha się poruszać trudnych tematów, ale nie ukazuje ich w mrocznych, przygnębiających barwach.

Z wszystkich opowiadań najbardziej podobały mi się „Kamień szczęścia”, „Nieudana randka” i „Cienista dolina”, ponieważ są takie... pozytywne i szczęśliwe. Resztę opowiadań również czytało mi się przyjemnie, choć chwilami męczący był dla mnie styl, w którym narracja zlewa się z przemyśleniami bohatera, a te z kolei w niezauważalny niemal sposób przechodzą w myśli innej osoby. 

Niemniej jednak polecam tę książkę wszystkim fanom powieści Katarzyny Grocholi i innych „obyczajówek”.

Madame Noire, 13 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Literackiego.

"Trochę większy poniedziałek" - Katarzyna Grochola - recenzja

Najnowsza książka Katarzyny Grocholi właśnie wpadła mi w ręce, jest więc i recenzja, którą dedykuję wszystkim wielbicielom twórczości tej właśnie pisarki. A sama lektura jest nietypowa, gdyż odnajdujemy w niej nie konkretną historię, ale cały zbiór felietonów, które, jak pisze redakcja „kurzyły się wśród czasopism za szafą Katarzyny Grocholi”.

Właściwie trudno jest zrecenzować zbiór felietonów - przecież każdy opowiada o czymś innym! W książce znajdziemy historie o miłości, o szczęściu, o „ja ci pokażę!”, czy o pięknie świata. Razem z autorką zastanowimy się, czy na pewno zawsze warto zachowywać racjonalne myślenie, czy też pozwolić sobie na chwile fantazji. Może zwrócimy uwagę na rzeczy, które do tej pory jej nie przykuwały?

Moim ulubionym felietonem pozostanie jednak ten o wdzięcznym tytule „Przesądy, sowa i brzydkie słowa”, ponieważ zdecydowanie poprawił mój humor w pochmurny, wietrzny poniedziałek.

Polecam tę pozycję wszystkim fanom twórczości Katarzyny Grocholi, a także tym, którzy, jak ja, po raz pierwszy sięgnęli po książkę jej autorstwa.

Ania, 16 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Literackiego.