"Efekt Susan" - Peter Hoeg - recenzja

„Efekt Susan”  to futurystyczny thriller jednego z najbardziej popularnych duńskich pisarzy – Petera  Hoega. Stworzył on niespotykany szablon, który łatwo zapamiętać, ale ciężej przeczytać.

Susan Svendsen ma dar nakłaniania ludzi od wyjawiania tajemnic. Korzystała z niego zawsze, i kiedy całej jej rodzinie grozi kara więzienia, ta niezwykła umiejętność jest jedynym ratunkiem. 

Pewien urzędnik państwowy oferuje ratunek w zamian za odnalezienie krewnych i ostatniego raportu tajnej organizacji – Komisji Przyszłości. Główna bohaterka staje do walki na śmierć i życie. 

Opowieść dzieli się na trzy części, które opowiadają o poszczególnych fazach poszukiwań odpowiedzi na zadane pytanie.

Świat w książce jest ukazany w bardzo naukowy sposób. Można znaleźć w niej liczne porównania codziennych czynności i normalnych rzeczy do zagadnień z dziedziny fizyki, matematyki czy chemii. Momentami zaczyna się to robić nieco uciążliwe i nudne. To męczyło.

Peter Hoeg stworzył wyjątkową rodzinę indywidualistów. Podczas lektury bardzo często pojawia się pytanie: jak oni wytrzymują w jednym domu? Każda postać z osobna mogłaby tworzyć odrębną historię, równie dobrą co poprzednia. Jednocześnie dopełniają się w jedną idealną całość. Bardzo spodobały mi się historie z przeszłości bohaterów. Tłumaczyły one niektóre zachowania i relacje. Dawały odpowiedzi na nurtujące pytania.

Jak Susan poznała swojego męża?, 

Dlaczego grozi im więzienie?, 

W jaki sposób główna postać rozpoczęła współpracę z Andreą Fink?

Książka porusza wiele problemów XXI w. oraz tematy, które od zawsze były tabu. Autor podchodzi do nich bardzo swobodnie, co pokazuje, że nie są one takie straszne - ukazane w wypowiedziach, w których nie dopatrzymy się żadnego, nawet najmniej widocznego uczucia lub w takich, gdzie emocji jest tak wiele, że nie da się wyodrębnić jednej. 

Nie owijając w bawełnę, ta pozycja ma niesamowitą fabułę, ale jest bardzo nieprzystępna dla ogółu. Jest ona moim zdaniem skierowana do bardzo niszowego, wysublimowanego odbiorcy. Nie przypadnie ona do gustu każdemu, ale na pewno znajdzie swoich zwolenników.

Kejti, 16 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Zysk i S-ka. 

"SKAM Sezon 4: Sana" - Julie Andem - recenzja

Ostatnie książkowe wydanie SKAM Julie Andem to scenariusz czwartego, finalnego sezonu serialu. 

Skupia się on na Sanie, siedemnastoletniej muzułmance uczęszczającej do liceum Nissen w Oslo.

Czwarta część serialu kontynuuje wątki podjęte w poprzednich sezonach, jednocześnie rozwijając postać Sany, która wcześniej była wspierającą innych postacią drugoplanową. Sana staje przed wieloma problemami i dylematami związanymi z moralnością, wiarą i różnicami kulturowymi. Dziewczyna czuje się obca wśród znajomych, których pochłania planowanie tradycyjnego świętowania matur.

Najciekawszym aspektem tego scenariusza jest zderzenie konserwatywnych zasad islamu z liberalną kulturą Norwegii. Widać to nie tylko w samym scenariuszu i zachowaniach postaci, ale także w notatkach autorki serialu. Islam nie tyle wywołuje w Norwegach nienawiść czy strach, ale niepewność, czego z początku nie rozumie Sana. Bohaterka odbiera tę niepewność jako objawy rasizmu oraz mowy nienawiści. Wreszcie jej własny strach przejmuje nad nią kontrolę i doprowadza do czynów, których normalnie by nie popełniła. Serial dotyka także problemu cyberprzemocy, która w mniejszym lub większym stopniu dotyka większości nastolatków.

Scenariusz jest dla mnie o wiele lepszy niż końcowy produkt, czyli odcinki serialu. Widać w nim więcej zaangażowania że strony autorki i szczerej fascynacji kulturą islamu. Ponownie mapa myśli Andem nie została przetłumaczona z norweskiego i występuje bardziej jako ozdoba, ale książkowe wydanie SKAM nadrabia epilogiem, w którym znajdują się wiadomości tekstowe między bohaterami, która do tej pory można było znaleźć tylko w oryginale na stronie stacji NRK. 

Ostatni sezon SKAM pokazuje wiele różnych (głównie pozytywnych) postaw wobec inności, nie tylko religijnej. Julie Andem ponownie porusza z sukcesem problemy dotyczące aktualnie nastolatków na całym świecie.

Maja, 18 lat 

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Rebis. 

„Winny jest zawsze mąż” – Michele Campbell - recenzja

Michele Campbell to światowej sławy pisarka, która początkowo spełniała się zawodowo jako prokurator federalny Nowego Jorku oraz wykładowca prawa kryminalnego. Od niedawna jednak zajęła się powieściopisarstwem, a jej najnowsza książka pod tytułem „Winny jest zawsze mąż” szybko stała się bestsellerem.

Książka opowiada o niezwykle zawikłanej historii trzech przyjaciółek - Aubrey, Jenny i Kate, które różni niemalże wszystko. Począwszy od pochodzenia, statusu społecznego aż po poglądy i charakter. Jednakże pomimo tego, na pierwszym roku college’u, stają się nie tylko współlokatorkami, ale również najlepszymi przyjaciółkami. Od tej pory są nierozłączne i wspólnie przeżywają swoje szalone, studenckie lata. 

Na swojej drodze napotykają pierwsze problemy, ale wbrew wszystkiemu zawsze niezwykle się wspierają. Pomimo paru nieporozumień ich przyjaźń wydaje się niemalże idealna. Jednakże dwadzieścia lat później jedna z nich stoi na krawędzi mostu, a ktoś przekonuje ją żeby skoczyła. Sytuacja staje się dramatyczna, a relacja przyjaciółek zostaje wystawiona na próbę. Szybko okazuje się, że nie były wobec siebie szczere i niewinne. Każda z nich ukrywała wiele sekretów, które stały się dla nich niezwykle niebezpieczne. 

Co tak naprawdę zaszło między przyjaciółkami i jakie tajemnice skrywały? 

Tego dowiedzieć się można niemalże na samym końcu powieści, gdyż Michele Campbell trzyma czytelnika w ogromnym napięciu, wprowadzając do historii mnóstwo podejrzanych zwrotów akcji, uniemożliwiając w ten sposób czytelnikowi wcześniejsze odkrycie zakończenia. Jednakże dzięki temu książka trzyma w napięciu aż do ostatniej strony, nie pozwalając oderwać się od niej nawet na krótką chwilę. Polecam.

Julia, 19 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Literackiego.

"Głos" - Cecelia Ahern - recenzja

Książkę, a właściwie zbiór opowiadań mogłabym określić jednym słowem. Genialna! 

Zaczynając czytać byłam nastawiona dosyć sceptycznie, szczególnie, że nie przepadam za autorką. Jednakże z każdym kolejnym rozdziałem przekonywałam się o bardzo przemyślanej koncepcji utworu jak i o przenikliwości samej pisarki.

"Głos" to zbiór opowiadań o kobietach. Każda z nich jest inna, żadna nie ma imienia, a ich tożsamość tworzy jedynie kilka kartek. Często możemy poznać tylko kilka cech ich charakterów. Często miałam poczucie, że nie mogę ich nawet ocenić, ze względu na to, że za mało je znam. Pomimo, że nie istnieje jedna spójna historia, to cały zbiór jest odbiciem kobiety we współczesnym świecie. Jest przenikliwą interpretacją i pokazaniem, że każda jest inna a zarazem wszystkie jesteśmy podobne. 

Opowiadania są napisane przystępnie, w taki sposób, że łatwo i przyjemnie się je czyta. W trakcie nie czuje się, że czytany tekst porusza poważne tematy i problemy, lecz po przeczytaniu daje dużo do myślenia. Samą treść opowiadań określiłabym jako delikatnie mówiąc - dziwną. Jednym z tytułów jest choćby "Kobieta, która oddała i wymieniła męża". Jednakże cała ta dziwność nadaje klimatu i sensu książce. Kolejnym słowem, którym określiłabym zbiór to, kolokwialnie mówiąc "odjechany". 

Myślę, że jest to książka zarówno dla kobiet dojrzewających jak i tych, które już jakiś światopogląd posiadają. Warto ją przeczytać, bo można zauważyć wiele sytuacji, które w ciągłym biegu życia pomijamy. Polecam całym serduszkiem!

Gabcia, 18 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Muza. 

"SKAM Sezon 1: Eva" - Julie Andem =- recenzja

Norweski serial SKAM autorstwa Julie Andem jest prawdopodobnie największym fenomenem mediów społecznościowych. Serial internetowy, który powstał w celu zwiększenia ilości wejść na stronę stacji NRK, w kilka miesięcy stał się jednym z najpopularniejszych seriali skierowanych do nastolatków. Produkcja stała się niezwykle głośna mimo tego, że nie mogła być oglądana poza Norwegią przez prawa autorskie, które obejmują soundtrack. Do tej pory odcinki były tłumaczone amatorsko przez nastolatków, a książkowa wersja SKAM, która jest scenariuszem, to pierwsza legalna okazja do zapoznania się z serialem. 

SKAM (z norweskiego wstyd) opowiada historię uczniów pierwszej klasy liceum Hartvig Nissen w Oslo. Główną bohaterką pierwszego sezonu jest Eva Mohn, która rozpoczyna edukację w Nissen wraz ze swoim chłopakiem - Jonasem oraz jego przyjacielem - Isakiem. Dziewczyna nie ma żadnych koleżanek i czuje się osamotniona w nowej szkole. Dodatkowo jej związek z Jonasem przeżywa ciężkie chwile ze względu na poczucie winy dręczące Evę. 

SKAM przedstawia wycinek życia przeciętnej młodzieży w Oslo - od stresu związanego ze szkoła przez zawiązywanie nowych przyjaźni po przygotowania do świętowania matur, tzw. Russetiden.  Głównym tematem produkcji, który łączy ze sobą wszystkie cztery sezony, jest poczucie wstydu. Uczniowie Nissen wstydzą się swoich rodzin, seksualności, religii, ocen, wyczynów na imprezach - wszystkiego z czym może borykać się typowy nastolatek. 

Scenariusz porusza w interesujący i świeży sposób problem tolerancji i akceptacji wśród nastolatków.  Ogromną zaletą książkowego wydania SKAM są umieszczone w didaskaliach komentarze i notatki  Julie Andem. Z zapałem opisuje ona wizje scen, wykorzystanie talentu aktorów, czy pomysły na zmniejszenie kosztów produkcji. Młoda scenarzystka wplata w tekst swoje wątpliwości, komentarze dla aktorów i ekipy filmowej oraz żarty z samej siebie.  Widać ile serca i zaangażowania włożyła w swój pierwszy, tak poważny projekt. 

Książka SKAM to oryginalny scenariusz serialu wzbogacony o kilka wyciętych scen oraz mapę myśli Andem. Niestety wyciętych scen jest niewiele, a mapa jest raczej ozdobą wklejki, gdyż jest ona zachowana w oryginale, czyli po norwesku. W książce brakuje mi jednej z głównych przyczyn popularności serialu, czyli rozmów i wpisów na social mediach postaci, które znajdują się na stronie NRK. Fragmenty facebookowych rozmów bohaterów dobrze uzupełniłyby przedstawioną historię i dodały rzeczywistą wartość książce. Mimo wszystko warto sięgnąć po tę pozycję, zwłaszcza jeśli chce się zapoznać z fenomenem SKAM lub sprawdzić kulisy powstawania serialu.

Maja, 18 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Rebis.

"Co o mnie wiesz?" - Megan Miranda - recenzja

To, co skłoniło mnie do przeczytania Co o mnie wiesz? , to bynajmniej nie nazwisko autorki. Ono nie mówiło mi kompletnie nic. Wybrałam ten tytuł ponieważ skusił mnie gatunek – thriller psychologiczny.

Leah, główną bohaterkę poznajemy w trudnym momencie życia. Z jakiegoś powodu jest zmuszona zrezygnować z pracy dziennikarki, traci chłopaka, znajomych, swoje dotychczasowe życie. Musi zmienić otoczenie. Niespodziewanie spotyka Emmy, byłą współlokatorkę, z którą utraciła kontakt osiem lat temu. Teraz postanawiają razem wyjechać i zamieszkać w niewielkim miasteczku w zachodniej Pensylwanii. Tam kobieta podejmuje pracę nauczycielki. Pewnego razu niedaleko wynajmowanego przez nie domu, zostaje napadnięta kobieta, która łudząco przypomina Leah. Niepojący jest fakt, że o zbrodnię zostaje posądzony David Cobb, napastliwy adorator bohaterki. Jakby tego było mało Leah zauważa, że od dłuższego czasu Emmy nie pojawiła się w domu.

Gdzie jest?

Co się z nią stało?

Dlaczego nie ma po niej śladu?

Czyżby była tylko wytworem wyobraźni Leah?

W trakcie czytania pojawiają się te i całe mnóstwo innych pytań i niedopowiedzeń. Autorka stopniowo buduje napięcie, umiejętnie miesza czytelnikowi w głowie. Nic nie jest takie na jakie wygląda. Megan Miranda wodzi nas za nos podrzucając mylne tropy. Dodatkowo wprowadza retrospekcję, a wspomnienia Leah mieszają się z jej urojeniami.

W Co o mnie wiesz? nie znajdziemy akcji gnającej na łeb na szyję. Pisarka skupiła się na konstruowaniu intrygi i budowaniu profilu psychologicznego bohaterów. Próżno tu szukać strachu, grozy, opisów przemocy, brutalnych scen i lejącej się krwi. Czytając odczuwamy raczej mętlik, niepewność ,zagubienie, niepokój, podejrzliwość i dezorientację. Klimat powieści – tajemniczy, przepełniony lękami kobiety sprawia, że jesteśmy zaintrygowani, a chęć rozwiązania zagadki jest tym większa, ze podsycana  niedomówieniami.

Jeśli lubicie taką atmosferę w książkach, to zapamiętajcie ten tytuł, bo to dobry i intrygujący thriller. Thriller, w którym karty prowadzące do finału, są odkrywane stopniowo, a napięcie trzyma w swoich ryzach niemal do samego końca.  

Polecam.

Bruksenka

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak. 

"Zimowy żołnierz" - Daniel Mason - recenzja

Trudno jest mi przypomnieć sobie większe książkowe zaskoczenie niż „Zimowy żołnierz” Daniela Masona. Sięgając po tę pozycję spodziewałam się typowego romansidła, wyciskacza łez z wojną w tle. Mason uniknął powielania schematów osadzając akcję powieści w  czasie I wojny światowej, okresu, który często zostaje pomijany na rzecz późniejszej II wojny  światowej. Tak powstał doskonały romans historyczny, który swoją szczerością zachwyci każdego.

 

Lucjusz Krzelewski z zamożnej polskiej rodziny mieszkającej w Wiedniu studiuje medycynę, gdy nadchodzi rok 1914 i wybucha wojna pochłaniająca całą Europę. Chłopak zaciąga się do wojska, by zdobyć na froncie lekarskie doświadczenie. Tak właśnie trafia do szpitala polowego w maleńkich Lemnowicach, wsi w sercu Karpat, skąd uciekli wszyscy lekarze. Tam konfrontuje zdobytą na studiach wiedzę z praktyką. Jedyną osobą, która może pokazać Lucjuszowi, jak ratować ciężko rannych, zwożonych z pól bitewnych frontu wschodniego, jest enigmatyczna siostra Margareta. Między Lucjuszem a siostrą  szybko nawiązuje się więź będąca centralnym punktem powieści. Ich relacja zostaje wystawiona na próbę po przybyciu do szpitala tytułowego zimowego żołnierza. Tajemniczego, naznaczonego traumą, pełnego strachu - ofiary okoliczności, dramatycznej rzeczywistości wojennej. Jego pojawienie się zmienia życie młodego lekarza w znaczący sposób. 

Jednak najciekawszym dla mnie w książce nie jest watek miłosny, a przedstawiona wojna i realia życia w jej czasie. Daniel Mason genialnie odwzoruje początek XX wieku. Książka pełna jest zachwycających opisów Karpat oraz historycznych wydarzeń. Mason nie boi się czerpać z historii i nawet ukazuje na łamach powieści bitwę. Rozwijająca się dopiero medycyna także odgrywa ważną rolę. Niejednokrotnie zaglądałem do Internetu, aby dowiedzieć się więcej o wspomnianych technikach lekarskich początku ubiegłego wieku.

„Zimowy żołnierz” wzrusza, szokuje intryguje. To przepiękna historia o miłości, wojnie oraz wierności ideałom. Daniel Mason zderza ze sobą postacie z zupełnie różnych światów, wystawia ich na próby, a ocenę ich decyzji pozostawia czytelnikowi. Dzięki dokładności w kreacji fabuły, powieść jest wręcz idealna dla fanów historii, romansów i pasjonatów medycyny. Gorąco polecam. 

Maja, 18 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Rebis.

"Córka zegarmistrza" - Kate Morton - recenzja

Kate Morton parę lat temu urzekła mnie historią opowiedzianą w „Zapomnianym ogrodzie”. Do dzisiaj pamiętam treść (choć nie zdarza mi się to często) i emocje, które towarzyszyły mi w trakcie lektury. Z zaciekawieniem wiec sięgnęłam po „Córkę zegarmistrza”. 

Wszystko zaczyna się od tajemniczej starej torby, którą odkrywa Elodie Winslow. Młoda archiwistka znajduje w niej przeróżne przedmioty, a wśród nich szkicownik. Co ciekawe jeden z rysunków zwraca jej szczególną uwagę. Przedstawia dom. Dom, który wydaje się być dziwnie znajomy i przypomina miejsce, o którym opowiadała jej w dzieciństwie zmarła matka. Drugą rzeczą, która przyciąga jej zainteresowanie jest zdjęcie pięknej kobiety. Elodie jest na tyle zaintrygowana, że postanawia podążyć tropem tajemnicy i rozwikłać zagadkę, która miała miejsce przeszło 150 lat temu…

Morton przyzwyczaiła już czytelnika do tego, że jej powieści prowadzane są dwutorowo. Tak jest i tym razem. Akcja „Córki zegarmistrza” toczy się równocześnie we współczesnej Anglii oraz w czasach wiktoriańskich. Autorka z dużą umiejętnością porusza się pomiędzy tymi dwoma światami. Czytając płynnie przenosimy się między jedną rzeczywistością a drugą. Nie odczuwamy „zagubienia” w czasie. Wręcz przeciwnie. Nie mamy żadnego problemu w „odnalezieniu” się we właściwym miejscu. Nie bez znaczenia na pewno jest fakt, iż dzięki temu zabiegowi podążamy tropem historii naznaczonej tajemnicą, miłością i zbrodnią. 

Mam wrażenie, że Morton wykonała potężną pracę związaną z opisem klimatu i atmosfery epoki wiktoriańskiej. Da się zauważyć jej fascynację sztuką, architekturą czy malarstwem. Z dużą znajomością tematu opisuje rożne warstwy społeczne żyjące w ówczesnym czasie.

Trochę przeszkadzała mi niespieszność z jaką pisarka prowadziła akcję. Momentami opisy wydawały się być zbyt rozwleczone, przydługie, co było nużące i nie pchało tematu do przodu. Czasem odnosiłam wrażenie, że opuszczenie niektórych wątków dodałoby powieści atrakcyjności.

Niemniej jednak „Córka zegarmistrza” zwraca uwagę. Na jej kartach odnajdziemy tajemnicę, miłość, namiętność i w końcu zbrodnię. Doskonałe pióro Morton oddaje klimat, ukazuje realia panujące w wiktoriańskim Londynie. Powieść traktuje o emocjach, motywacjach, niełatwych decyzjach i ludzkich sekretach.

To powieść wielopłaszczyznowa, wielowątkowa, mająca licznych bohaterów. Fabuła pełna szczegółów, opisów wymaga od czytelnika skupienia, dzięki któremu będzie mógł cieszyć się rozwikłaniem tajemnicy skrytej w murach Birchwood. 

Bruksenka

"Onyx&Ivory" - Mindee Arnett - recenzja

Miłość, potwory i przygoda – czyli co może nam zaoferować Mindee Arnett.

„Onyx & Ivory” to najnowsza książka Mindee Arnett. Amerykańska autorka fantasy, science fiction i horrorów po raz kolejny zaskakuje nas swoim barwnym światem, ciekawymi bohaterami i niezwykłą fabułą.

                

Tym razem poznajemy historię Kate. Dziewczyna pracuje jako kurierka i jest uznawana za jedną z lepszych. W tym arcytrudnym zawodzie, gdzie liczą się umiejętności, jej niebywałe zdolności w obchodzeniu się z końmi jest na wagę złota. Niestety, jej pracę utrudniają dwa czynniki. Po pierwsze, nocne gadźce. Smoko-podobne potwory, które nie wiadomo skąd pojawiają się w nocy i atakują wszelkie żywe istoty. Zwłaszcza ludzi. Po drugie jej tożsamość – córka zdrajcy. Na palcach jednej ręki da się policzyć życzliwe jej osoby. Wszystko za sprawą zdrady, której dopuścił się jej ojciec – królewski koniuszy. 

Za próbę zabójstwa króla został skazany na śmierć, a jego rodzina pozbawiona wszelkich przywilejów. Mimo przeciwności, Kate się nie poddała. Przetrwała dzięki swojej determinacji i darze, który odziedziczyła po ojcu. Darze wnikania do umysłu zwierząt. Na nieszczęście wszystko staje na głowie, kiedy do miasta przyjeżdża książę Corwin. Syn króla i jednocześnie jej pierwsza miłość, którą przysięgała zapomnieć razem z całym dawnym życiem. A jednak, dla dobra przyjaciół i królestwa musi wrócić z nim do stolicy i połączyć siły, by pokonać wrogów. 

Czy uda im się uratować królestwo, nie tracąc przy tym samych siebie ? 

Czy będą w stanie działać razem, mimo wielu trudności czekających na ich drodze ?

                

Gorąco polecam przeczytanie „Onyx & Ivory”. Wciągająca opowieść o miłości, magii i wielkiej przyjaźni. Z dużą dawką przygód i humoru, na pewna przypadnie Wam do gustu. Wartka akcja i bohaterowie, od których nie sposób się oderwać. To wszystko czeka na Was w nowej książce Mindee Arnett.

                               Nie czekajcie. Czytajcie !

Ola, 17 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Jaguar. 

"Kółko się pani urwało: komedia kryminalna" - Jacek Galiński - recenzja

Pierwszym, co zwróciło moją uwagę był tytuł. Taki inny, nieoczywisty, zagadkowy… A do przeczytania niewątpliwie zachęcił mnie podtytuł: komedia kryminalna. Pomyślałam – tego mi trzeba – i zabrałam się za czytanie.

Główna postać to temperamentna starsza pani Zofia Wilkońska. Nie jest ona postacią przeciętną i tuzinkową. O nie. To kobieta zdecydowana, konkretna, wiedząca o co jej w życiu chodzi. Kiedy ktoś plądruje jej mieszkanie, wynosi kosztowności i ,o zgrozo, bezcześci galowy mundur jej nieżyjącego męża Henryka, miarka się przebiera. Policja do wyjaśnienia przestępstwa zabiera się zbyt opieszale, więc Zofia postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Jest pewna, że włamania dokonał sąsiad bez nogi. Jednak, no cóż, zostaje on zamordowany, a Wilkońska staje się podejrzaną numer jeden. Nie tak to wszystko miało wyglądać…

Śledząc poczynania pani Zofii nie nudzimy się ani przez chwilę. Jej przemyślenia, cięte riposty, język jakim się posługuje, często złośliwy i bezczelny powodują, iż bez przerwy uśmiech błąka się po naszej twarzy. Starsza pani wszystko wie najlepiej, trochę dzięki podsłuchiwaniu oraz bardzo czułemu aparatowi słuchowemu. Żywo interesuje się życiem sąsiadów, o każdym potrafi powiedzieć całkiem sporo. Trochę przypomina mi babcię Mazurową z cyklu książek Janet Evanovich o Stephanie Plum.

Autor między błyskotliwymi dialogami, opisem opałów w które, co rusz, wpada Zofia, przemyca smutną prawdę o życiu wielu starszych osób. O polowaniu na promocje w supermarketach, główkowaniu jak podzielić emeryturę, by starczyło i na leki i na jedzenie, o problemach służby zdrowia, niezrozumieniu przez dorosłe dzieci, mające już swoje życie.

Autor jest świetnym obserwatorem. Doskonale „wszedł” w skórę staruszki. Udało mu się to bez dwóch zdań. Watek kryminalny też jest niczego sobie :). Pewnie narażę się wielu miłośniczkom gatunku, ale uważam że Jacek Galiński ma zdecydowanie większy potencjał niż Alek Rogoziński. Czekam z niecierpliwością na jego kolejną powieść. Mam nadzieję, że nie będzie to długi czas. A nam czytelnikom życzę więcej takich udanych debiutów.

Bruksenka

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa W.A.B. 

"Inna kobieta" - Karolina Głogowska, Katarzyna Troszczyńska - recenzja

Tytuł „Inna kobieta” jednoznacznie skojarzył mi się z tematem zdrady. Jednocześnie można się domyślać, że zdradzał będzie mężczyzna. Byłam ciekawa, jak ten temat „ugryzły” autorki, Karolina Głogowska i Katarzyna Troszczyńska, tym bardziej, że książek traktujących o niewierności małżeńskiej jest sporo.

Najpierw poznajemy Adę, trzydziestokilkuletnią dziennikarkę, rozwódkę, matkę czteroletniej Tosi. Kobietę wikłającą się w romans z żonatym mężczyzną. Drugą bohaterką jest Joanna – psycholożka, matka dwóch synów i zdradzana żona. Jest w końcu i on, Piotr, dziennikarz, mąż, ojciec i kochanek. Postać, która łączy te dwie, w gruncie rzeczy, nieszczęśliwe kobiety.

W powieści niewątpliwie głównym wątkiem jest zdrada. Przedstawiona z kobiecego punktu widzenia. Od strony zdradzanej żony, ale i od strony kochanki. Pokuszę się o stwierdzenie, że czytelniczki mogą się próbować utożsamiać z jedną bądź drugą. Z Adą, która nie zaznała miłości, także tej cielesnej, w trakcie małżeństwa, odkrywającą uroki seksu i pożądania, rzucającą się na łeb, na szyję w otchłanie romansu. Albo z Joanną, pragmatyczną, zabieganą panią psycholog, z poukładanym światem i mężem, po którym zdrady się nie spodziewa…

W trakcie lektury zadajemy sobie pytanie: kto zawinił?, kto jest szują, a kto pokrzywdzonym i wielkim przegranym?. Tego z tej książki się nie dowiecie. To kwestia otwarta i sami musicie dojść do tej wiedzy. Autorki nie pokazują palcem – to ta, ten jest zły, a ten dobry. Sami wyciągnijcie wnioski. Myślę, że dzięki temu „Inna kobieta”, będzie doskonałą pozycją na spotkania dyskusyjnych klubów książki, gdyż zmusza do myślenia i analizowania poczynań bohaterów.

Podczas czytania cały czas towarzyszyło mi uczucie lekkiego podenerwowania. Wkurzała mnie Ada, wrażenie że nic oprócz seksu w tym układzie nie ma dla niej znaczenia, Piotr który chyba znudził się codziennością, obowiązkami i dał się ponieść emocjom, a także Joanna, bo nie zawalczyła jak lwica. Wkurzałam się na lekkomyślność, brak rozsądku, niefrasobliwość, krótkowzroczność i brak wyobraźni bohaterów. Ale to chyba dobrze, że lektura wywołuje emocje :).

Odpowiadał mi styl pisania. Nie dało się odczuć, którą kwestię, którego bohatera, scenę prowadzi jedna bądź druga autorka. Wszystko działo się płynnie i o to chodzi.

Jeśli ktoś ma ochotę na „dobrej maści” obyczajówkę  z zadziorem, która nie nudzi i jest „o czymś”, to niech sięgnie po „Inną kobietę”. Ta pozycja spełnia te warunki.

Bruksenka

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa W.A.B.

"Opowieści z Niebezpiecznego Królestwa" - J.R.R. Tolkien - recenzja

Kiedy tylko zobaczyłam na grupie facebook’owej, że ta książka jest do zrecenzowania to autentycznie zaczęłam skakać z radości, ponieważ od dziecka kocham twórczość John’a Ronalda Reuel’a Tolkiena. Swoją przygodę zaczęłam oczywiście od „Hobitta” a później przepadłam zagłębiając się we „Władcę Pierścieni” i inne dzieła tego niesamowicie utalentowanego autora. 

Niewiele myśląc o tym, że czas jest dla mnie czymś bardzo cennym w zabieganym życiu skupiającym się na szkole, pozwoliłam sobie go „zmarnować” na to dzieło:). Już Przedmowa niesamowicie wciąga omawiając nie tyle samego autora i jego życie co też po trochu poszczególne opowiadania. Na początku myślałam, że skoro te historie autor opowiadał kiedyś swoim dzieciom to pewnie będą nudne i powierzchowne, ale tak naprawdę przekazują one wiele ciekawych mądrości, jeśli ktoś się głęboko wczyta i odnajdzie w nich sens. Już dawno nie czytałam tak dobrych opowiadań.

 

Normalnie pewnie wspomniałabym coś o autorze, ale John’a Ronalda Reuel’a Tolkiena przecież nie trzeba przedstawiać, bo każdy jego twórczość zna lepiej lub gorzej. Magia tego autora polega na tym, że nieważne, ile ma się lat albo skąd się pochodzi bo jego książki są zawsze aktualne. Mimo, że sam autor nie żyje już prawie od 46 lat to jego sława nie słabnie, a nawet rośnie jeszcze bardziej, ponieważ coraz młodsze pokolenia odkrywają niesamowitość, piękno i cudowność Śródziemia stworzonego przez niego tak dawno. 

  

Pierwsze opowiadanie pt. „Łazikanty” sprawiło, że pozytywnie się zaskoczyłam. Tytułowy piesek jest tak cudownie przedstawiony, ponieważ zostaje ukazany jako zwykły zwierzak ze swoimi normalnymi zwyczajami i zabawami. Utożsamiłam go z nami, ludźmi, w okresie wczesnych lat. Tak jak my w wieku dziecięcym jest on rozbrykany, radosny, szczęśliwy, szczery, nikogo nie udaje, a na dodatek ma wiele odwagi co ukazują jego liczne przygody związane z przemianą ze zwykłego psiaka w zabawkę. To niesamowite opowiadanie czyta się, tak naprawdę, na jednym tchu. Nie jest specjalnie długie, ale fabuła sprawia, że ma się ochotę na więcej. 

Następnym opowiadaniem znajdującym się w tej książce jest opowiadanie pt. „Gospodarz Giles z Ham”, które sprawiło, że przypomniałam sobie zabawy z dzieciństwa, to jak walczyłam z kuzynem na drewniane miecze zrobione przez dziadka. Przypadek sprawił, że główna postać stała się bohaterem wioski a później całego królestwa. Całe opowiadanie jest utrzymane w bardzo komicznym stylu. Najlepsza jest rozmowa z królem i smokiem na moście, ale nic więcej nie zdradzę; lepiej, żebyście się przekonali sami. 

Muszę przyznać, że „Przygody Toma Bombadila” lekko mnie zdziwiły, ponieważ poprzednie utwory mają standardową formę opowiadania, a to zostało zapisane w postaci wierszy. Mimo to, czyta się je fantastycznie, ponieważ to nadaje im uroku i wydźwięku ballady. Każdy z nich na swój sposób jest piękny i niesamowity dzięki tej formie, która sprawia, że trzeba się mocniej skupić na tym, aby zrozumieć każde z nich.

 

„Kowal z Przylesia Wielkiego” to najbardziej niezwykłe opowiadanie, oprócz „Liścia, Dzieła Niggle’a”, w którym bliżej zostało ukazane piękno i  cudowność Czarodziejskiej Krainy z jej baśniowymi mieszkańcami i zaczarowaną naturą oraz bajkową przyrodą. 

Ostatnie opowiadanie, czyli „Liść, dzieło Niggle’a” to trochę taka metafora tego jak Tolkien tworzył. Pisał mnóstwo małych opowiadań, a bohater malował dużo obrazów, ale w pewnym momencie wpadło mu do głowy jedno dzieło, nad którym malarz skupił się tak jak on na pisaniu „Władcy Pierścieni”. A pod koniec wyszło z tego arcydzieło. Podobieństw między Niggle’em a Tolkienem jest wiele, ale nie będę zdradzała więcej, żeby nie odbierać radości czytania. Mogę stwierdzić, że to opowiadanie podobało mi się najbardziej, ponieważ sama lubię pisać i wiem, jak to jest skupić się na jednym dziele i je dopieszczać, żeby było perfekcyjne według mnie. 

 

Niektóre z opowiadań zostały poprzedzone krótkim wstępem wprowadzającym w genezę utworu lub wyjaśniającym jakie połączenie jest między tym konkretnym utworem a innym jak jest np. w przypadku „Przygód Toma Bombadila”. Mimo tego, że cała książka jest duża i dość ciężka z powodu twardej oprawy to piękna okładka, którą zaprojektował Alan Lee sprawia, że chętnie chce się sięgnąć po nią. 

Czytając książkę poczułam się jakbym wróciła do dzieciństwa, głównie dzięki wspaniałym i niesamowitym rysunkom Alana Lee, które wzbogacają tę książkę a czytelnikowi urozmaicają czytanie. Lee to brytyjski grafik, który stworzył ponad pięćdziesiąt akwarelowych ilustracji do przygotowanych, z okazji setnej rocznicy urodzin Tolkiena, edycji „Władcy Pierścieni” i „Hobbita”. Dzięki jego rysunkom lektura tych opowiadań stała się dużo bardziej przyjemna, ponieważ sprawiły one, że czułam się jakbym czytała bajki jako dziecko a nie dorosła dziewczyna, która ma przed sobą opowiadania tak utalentowanego i niesamowitego autora jakim był Tolkien. 

To Tolkien sprawił, że fantastyka zajęła w moim sercu wyjątkowe miejsce i tak naprawdę ma je do dzisiaj. Nawet jeśli muszę czytać dużo lektur, bo szkoła tego wymaga to zawsze gdzieś pod łóżkiem czy poduszką mam coś fantastycznego co pomaga mi wieczorami udać się do krainy Morfeusza, a najczęściej jest to właśnie dzieło tego niesamowitego pisarza. Osobiście bardzo polecam tę książkę każdemu kto jest spragniony dzieł Tolkiena.

Natalia, 18 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Zysk i S-ka.