"Diabły" - Elżbieta Wojnarowska - recenzja

     "Diabły" to powieść napisana przez Elżbietę Wojnarowską - znaną polską pisarkę i poetkę.

      Weronika przyjeżdża na Wyspy Kanaryjskie. W jej życiu dużo się zmieniło, potrzebuje czasu na przemyślenie wielu spraw. Spokojne miejsce, jakim jest Lanzarote doskonale się do tego nadaje. Kobieta nie przeczuwa jednak, że wkrótce odnajdzie ją tajemniczy i niezwykle kuszący mężczyzna, który złoży jej propozycję nie do odrzucenia.

  Książka ma właściwie tylko jeden minus. Jest to brak jakiejkolwiek akcji na początku dzieła (mówiąc początek mam na myśli około stu stron). Rozumiem intencje autorki, że "Diabły" miały być "psychologiczną grą", skupiać się na wspomnieniach i przemyśleniach głównej bohaterki, ale sądzę, iż kilka interesujących dialogów, czy jakieś ciekawe wydarzenie na pewno by nie zaszkodziły, ale sprawiły, że książka byłaby jeszcze lepsza.

 Tego właśnie w powieści zabrakło. A czego nie zabrakło? Na pewno plastycznych opisów. Malownicze zachody słońca, niebo pełne gwiazd, piękne krajobrazy... Dzięki temu czytelnik może poczuć się tak, jakby sam odwiedził to cudowne miejsce, jakim są Wyspy Kanaryjskie. W książce cały czas wyczuwa się też subtelną nutkę tajemnicy, którą owiani są mężczyźni w życiu Weroniki. W swoich przemyśleniach często zwraca się do Christiana. Nie wiadomo kim on jest i dlaczego kiedyś stanowił ważną osobę w życiu głównej bohaterki. Autorka po mistrzowsku, bo powoli i budując napięcie, przekazuje informacje na jego temat. A jak mówi powszechnie znana prawda: apetyt rośnie w miarę jedzenia.

Drugim takim "smacznym kąskiem" jest Lucjan. Pojawił się nie wiadomo skąd i od początku kusił, jak sam Diabeł. O nim też wiemy bardzo niewiele i wydaje się, że tak pozostanie, ale zakończenie na pewno wielu zaskoczy. Dużym plusem jest też to, jak autorka sprawnie przeplata przeszłość z teraźniejszością. Raz Lanzarote, a raz przyjazne zacisze nad Złotym Stawem. Dzieło nie jest lekką książką. Zmusza do zastanowienia, momentami trudno się ją czyta, ale zapewniam, że "Diabły" są warte włożenia minimalnego wysiłku w przeczytanie ich.

Zachęcam wszystkich, którzy lubią psychologiczne, głębokie, przepełnione przemyśleniami bohaterów powieści do przeczytania "Diabłów".

                                                                                            Cavallo, lat 14

Książka okazała się nakładem Wydawnictwa WAM. 

„Złota karawela” – Elżbieta Wojnarowska – recenzja

Elżbieta Wojnarowska to polska powieściopisarka, poetka, pieśniarka, autorka scenariuszy teatralnych i filmowych. Urodziła się w 1953 roku w Jarocinie. Jest absolwentką Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UJ, doktor nauk przyrodniczych Instytutu Botaniki PAN w Krakowie.

Książka opowiada o przyjaźni damsko – męskiej, a raczej dziewczęco – chłopięcej. Bo ona ma dziesięć lat, a on jedenaście.  Bohaterka jest nieznoszącą samotności, chorobliwą dziewczynką, natomiast jego cały czas gdzieś nosi. Po raz pierwszy spotykają się, kiedy to Julek robi psikusa starszemu panu i kryje się w ogrodzie Joasi, a ta, o dziwo, go nie wydaje. I w takich okolicznościach rodzi się piękna, czysta i nowa przyjaźń dwojga ludzi, którzy nie mieli prawa się spotkać.

Do tej książki podchodziłam trochę sceptycznie. Nie czytam obyczajówek, ale na końcu tej prawie płakałam. Ta książka jest taka prawdziwa, w całości oddaje problemy ludzi, którzy chorują i przez to nie mają przyjaciół. Na szczęście są też tacy, którzy, jak Julek nie patrzą czy ktoś jest chory, czy zdrowy, ładny czy brzydki, a dostrzega przede wszystkim w człowieku pozytywy, nie wady. 

Głęboko polecam wszystkim, dzieciom, młodzieży, osobom starszym, bez względu na wiek, wyznanie religijne, rasę, kolor skóry. Musicie to przeczytać! 

Lady Black, 13 lat  

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa WAM. 

"Okularnica" - Elżbieta Wojnarowska - recenzja

Elżbieta Wojnarowska to polska powieściopisarka, a także poetka i autorka scenariuszy teatralnych i filmowych. Absolwentka Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UJ. Należy do stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Stowarzyszenia  Twórczego POLART.

Kasia właśnie przeprowadza się ze swoją mamą do nowego mieszkania w dużym mieście. Chcą w nim obie zapomnieć o mało ciekawej przeszłości. Wydaje im się, że życie w dużym mieście będzie lepsze, ale niestety nie jest. Kasia jest zmęczona „opiekowaniem” się swoją matką, która przy każdym nieszczęściu szuka w niej oparcia. A przecież Kasia  też ma problemy, głównie w szkole, i z zaakceptowaniem swojej osoby. 

Z pomocą, w trakcie rozpoczęcia roku szkolnego, przychodzi jej Zuza, lecz Kaśka nie wierzy, że ta robi to bezinteresownie. W szkole poznaje Burego, chłopaka o olśniewającej urodzie ale też wstrętnego smarkacza i lizusa. To on przewodniczy w klasie Kaśki i każdy już zdążył się z tym pogodzić

Książka Okularnica Elżbiety Wojnarowskiej nie jest to, jakby się mogło wydawać, banalna powieść, jedna z wielu o nieszczęśliwej miłości. Jest to niezwykle poruszająca, a zarazem zaskakująca lektura. Przygody Kaśki są realne i często spotykane w prawdziwym życiu. Kaśka jest osobą zakompleksioną, niepewną siebie, ogromnie skrytą, a to na pewno nie pomaga jej w zdobyciu kolegów i koleżanek w nowej klasie. 

Jak sobie poradzi? 

Żeby się tego dowiedzieć musisz przeczytać książkę. Czyta się ją wyjątkowo lekko i szybko, a dzięki językowi jakim jest napisana, na pewno każdy ją zrozumie.

Polecam,
Grazia, 16 lat 

Za ciekawą pozycję dziękuję Wydawnictwu WAM.