"Caraval" - Stephanie Garber - recenzja

 „Caraval” Stephanie Garber to niezwykła powieść fantasy, która od pierwszych stron przenosi czytelnika do świata pełnego magii, iluzji i tajemnic. Historia opowiada o dwóch siostrach – Scarlett i Donatelli – które od wielu lat marzą o uczestnictwie w legendarnym Caravalu. Jest to tajemnicza gra organizowana przez Legendę, czyli człowieka owianego wieloma plotkami i sekretami. Caraval nie jest jednak zwykłą zabawą – uczestnicy muszą rozwiązywać zagadki i wykonywać różne zadania, a granica między rzeczywistością a iluzją bardzo szybko zaczyna się zacierać.

Największym atutem książki jest zdecydowanie jej niesamowity klimat. Stephanie Garber stworzyła świat przypominający sen albo magiczny spektakl. Wszystko jest pełne kolorów, świateł, tajemniczych miejsc i dziwnych wydarzeń. Podczas czytania miałam wrażenie, że razem z bohaterami uczestniczę w czymś niezwykłym. Autorka bardzo dokładnie opisuje miejsca i atmosferę Caravalu, dzięki czemu łatwo wyobrazić sobie wszystkie wydarzenia. Momentami książka przypominała baśń albo magiczny teatr, w którym nic nie jest pewne.

Bardzo ciekawie zostały przedstawione również postacie. Scarlett początkowo jest ostrożna, przestraszona i przyzwyczajona do życia pod kontrolą ojca. Całe życie podporządkowywała obowiązkom i zasadom, dlatego udział w Caravalu staje się dla niej czymś zupełnie nowym. W trakcie historii bohaterka zaczyna się zmieniać, staje się odważniejsza i bardziej samodzielna. Bardzo podobało mi się obserwowanie jej rozwoju, ponieważ dzięki temu postać wydaje się bardziej realistyczna.

Ważnym elementem książki jest również relacja między Scarlett a jej siostrą Donatellą. Mimo że bohaterki różnią się charakterami, bardzo się kochają i są gotowe wiele poświęcić dla siebie nawzajem. To właśnie więź między siostrami napędza wiele wydarzeń w książce. Dzięki temu „Caraval” nie jest tylko historią o magii i tajemnicach, ale także opowieścią o rodzinie, zaufaniu i poświęceniu.

Akcja książki jest bardzo dynamiczna i praktycznie cały czas coś się dzieje. Autorka regularnie zaskakuje czytelnika nowymi informacjami i zwrotami akcji. Do samego końca trudno przewidzieć, komu można ufać i co jest prawdą. Wiele sytuacji okazuje się jedynie częścią gry, przez co czytelnik razem z bohaterką próbuje odróżnić rzeczywistość od iluzji. To sprawia, że książka jest niezwykle wciągająca i trudno się od niej oderwać.

Styl pisania Stephanie Garber jest bardzo obrazowy i momentami wręcz poetycki. Autorka skupia się nie tylko na samej akcji, ale także na emocjach i atmosferze. Dzięki temu książka wyróżnia się spośród wielu innych powieści fantasy. Nie jest to historia oparta wyłącznie na walce czy przygodach, ale bardziej opowieść o marzeniach, iluzji, strachu i odkrywaniu prawdy.

Według mnie „Caraval” to książka idealna dla osób, które lubią magiczne światy, tajemnice i historie pełne niespodziewanych wydarzeń. Powieść potrafi całkowicie wciągnąć czytelnika i sprawić, że jeszcze długo po zakończeniu myśli się o jej bohaterach i niezwykłym świecie. To jedna z tych książek, które wyróżniają się przede wszystkim klimatem i oryginalnością, dlatego zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Zuza

„Szkarłatna Ćma” - Kristen Ciccarelli - recenzja

Wyobraź sobie, że żyjesz w świecie, w którym magia jest równie fascynująca, co niebezpieczna, a każdy wybór może kosztować cię znacznie więcej, niż jesteś gotów oddać. Nie jesteś zwykłym bohaterem – jesteś kimś, kto musi nauczyć się przetrwać w rzeczywistości pełnej sekretów, zdrad i niewypowiedzianych pragnień.

Na pierwszy rzut oka historia wydaje się znajoma: młoda bohaterka, tajemnicza przeszłość i świat, który skrywa więcej, niż pokazuje. Jednak wszystko zmienia się w momencie, gdy na jej drodze pojawia się ktoś, kto burzy dotychczasowy porządek i zmusza ją do zadania sobie pytania – kim tak naprawdę jest i jaką cenę jest gotowa zapłacić za prawdę.

Brzmi jak kolejna opowieść fantasy? Być może. Ale Kristen Ciccarelli potrafi nadać tej historii wyjątkowego charakteru. Jej świat jest mroczny, gęsty od emocji i napięcia, a relacje między bohaterami nie są ani proste, ani oczywiste. To nie tylko opowieść o magii – to przede wszystkim historia o tożsamości, wyborach i konsekwencjach.

Główna bohaterka nie jest idealna. Popełnia błędy, waha się, czasem podejmuje decyzje, które trudno zrozumieć. I właśnie to sprawia, że jest tak autentyczna. Towarzysząc jej, ma się wrażenie, jakby każdy krok prowadził coraz głębiej w świat, z którego nie ma łatwej drogi powrotu.

Autorka stworzyła uniwersum pełne kontrastów – piękne, ale brutalne; pociągające, ale groźne. To miejsce, do którego chciałoby się zajrzeć choć na chwilę, a jednocześnie takie, z którego lepiej nie wracać zbyt długo.

„Szkarłatna Ćma” szczególnie przypadnie do gustu fanom historii z wyraźnym wątkiem romantycznym, ale nie takim oczywistym i lekkim. To relacja pełna napięcia, niedopowiedzeń i emocji, które potrafią zaskoczyć.

Gorąco polecam tę książkę każdemu, kto szuka czegoś więcej niż tylko klasycznej opowieści fantasy. To historia, która wciąga, ale też zostawia czytelnika z refleksją.

Na koniec mała myśl, z którą warto wejść w tę opowieść:

nie każda prawda przynosi ulgę – czasem zmienia wszystko.

Artemis

"Besties" - Kamila Kolińska - recenzja

„Besties” Kamili Kolińskiej to książka młodzieżowa, która bardzo dobrze pokazuje życie nastolatków i problemy, z jakimi mierzą się na co dzień. Historia skupia się głównie na przyjaźni, relacjach między ludźmi oraz emocjach, które często są trudne do zrozumienia nawet dla samych bohaterów. Już od pierwszych stron można zauważyć, że autorka chciała stworzyć historię realistyczną i bliską młodym ludziom. Dzięki temu podczas czytania łatwo wczuć się w sytuacje bohaterów i zrozumieć ich zachowanie.

Najbardziej spodobało mi się to, że postacie nie były idealizowane. Każdy bohater miał swoje wady, problemy i momenty słabości. W wielu książkach młodzieżowych bohaterowie są przedstawiani w sposób bardzo schematyczny, natomiast tutaj wydawali się bardziej prawdziwi. Popełniali błędy, podejmowali złe decyzje i czasami ranili innych, nawet jeśli nie mieli takiego zamiaru. To sprawiło, że historia wydawała się bardziej autentyczna. Czytając książkę, można odnieść wrażenie, że podobne sytuacje naprawdę mogłyby wydarzyć się w szkole lub w grupie znajomych.

Autorka bardzo dobrze pokazała też temat przyjaźni. W książce można zobaczyć zarówno dobre momenty, pełne wsparcia i zaufania, jak i konflikty czy nieporozumienia. Relacje między bohaterami nie były idealne, ale właśnie dzięki temu wydawały się realistyczne. „Besties” pokazuje, że nawet najbliższe osoby mogą się od siebie oddalać, zazdrościć sobie albo ukrywać swoje prawdziwe emocje. Jednocześnie książka przypomina, jak ważna jest szczerość i rozmowa. Wiele problemów bohaterów wynikało właśnie z braku komunikacji i niedomówień.

Kolejną zaletą książki jest sposób przedstawienia emocji. Autorka pokazuje presję otoczenia, potrzebę akceptacji i strach przed odrzuceniem. Są to problemy bardzo aktualne, szczególnie dla młodych ludzi. W liceum wiele osób próbuje dopasować się do innych i często boi się pokazać swoje prawdziwe uczucia. Myślę, że właśnie dlatego ta książka może być bliska wielu czytelnikom. Pokazuje, że każdy ma swoje problemy, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się pewny siebie i szczęśliwy.

Styl pisania Kamili Kolińskiej jest lekki i bardzo przystępny. Dialogi brzmią naturalnie i nie wydają się sztuczne, co często zdarza się w książkach młodzieżowych. Dzięki temu bohaterowie wypadają wiarygodnie. Książkę czyta się szybko, ponieważ akcja cały czas się rozwija i trudno się od niej oderwać. Nie ma w niej długich, nudnych opisów, a wydarzenia są przedstawione w ciekawy sposób. Dodatkowo język jest młodzieżowy i łatwy do zrozumienia, co sprawia, że historia wydaje się jeszcze bardziej autentyczna.

Według mnie „Besties” to książka, która oprócz rozrywki daje też czytelnikowi coś do przemyślenia. Pokazuje, jak ważne są relacje z innymi ludźmi i jak łatwo można je zniszczyć przez brak szczerości czy zaufania. Jednocześnie przypomina, że prawdziwa przyjaźń wymaga pracy i wzajemnego wsparcia. 

Myślę, że ta książka szczególnie spodoba się nastolatkom, ponieważ porusza problemy, z którymi wiele osób może się utożsamiać. To historia pełna emocji, wzruszeń i momentów skłaniających do refleksji nad własnymi relacjami z innymi ludźmi.

Zuza

„Ruthless Vows. Rozdzieleni przez wojnę" – Rebecca Ross - recenzja

„Ruthless Vows” to druga część serii zaczętej w Divine Rivals i od razu można powiedzieć jedno – tu wszystko jest bardziej intensywne. Więcej emocji, więcej bólu i zdecydowanie więcej trudnych wyborów.

Historia znowu skupia się na Iris i Romanie, ale ich sytuacja jest już zupełnie inna niż wcześniej. Wojna trwa, robi się coraz bardziej niebezpiecznie, a oni sami muszą radzić sobie nie tylko z tym, co dzieje się wokół nich, ale też z tym, co czują. I nie zawsze jest łatwo.

Największym plusem tej książki są zdecydowanie bohaterowie. Nadal są bardzo prawdziwi – popełniają błędy, czasem podejmują decyzje, które mogą irytować, ale właśnie dzięki temu wydają się bardziej „ludzcy”. Ich relacja też się zmienia – nie jest już taka delikatna i niepewna jak wcześniej, tylko dużo bardziej skomplikowana i… bolesna momentami.

Świat przedstawiony robi się tutaj mroczniejszy. Konflikt bogów nabiera znaczenia i czuć, że stawka jest dużo wyższa niż w pierwszej części. Wszystko ma większy ciężar, a historia momentami naprawdę potrafi przytłoczyć emocjonalnie.

Styl pisania Rebecci Ross dalej jest lekki i przyjemny, więc książkę czyta się szybko, ale jednocześnie nie brakuje w niej momentów, które zostają w głowie na dłużej. Motyw listów nadal jest obecny i dalej robi robotę – dodaje klimatu i sprawia, że relacja bohaterów jest jeszcze bardziej wyjątkowa.

Podsumowując – „Ruthless Vows” to bardzo dobra kontynuacja. Jeśli ktoś polubił pierwszą część, to tutaj dostanie jeszcze więcej emocji i głębi. To historia, która pokazuje, że miłość wcale nie jest prosta, zwłaszcza kiedy wszystko wokół się rozpada.

Artemis

"Ruina i rewolta" - Leigh Bardugo - recenzja

 

"Ruina i rewolta" to ostatnia część trylogii Griszów autorstwa Leigh Bardugo. 

Śledzimy w niej dalsze losy głównej bohaterki - Aliny - która przez swój ciężki stan oraz niebezpieczeństwo czyhajace na powierzchni, jest zmuszona ukryć się w Białym Soborze, sieci tuneli podziemnych. 

Jako przyzywaczka słońca czuje się ona nieswojo przez brak światła. Ponadto jest  uwięziona przez kapłana Appata kontrolującego jej ruchy - Alina pragnie się wydostać nie tylko aby się uwolnić, ale także aby móc zbliżyć się do wygranej z Darklingiem, Griszą o największej i nastraszniejszej mocy. 

Jej nadzieją jest zdobycie ostatniego ze Wzmacniaczy Morozowa, którego według jej nadziei znajdzie w miejscu swoich narodzin.

Wędrówka dziewczyny nie jest łatwa - pełna zaskakujących oraz przerażających zdarzeń, a także czarujących książąt oraz latających statków. Jest pełna uczuć, o których wie, że nie wpłyną na przyszłość.

Historia kończy się szczęśliwie, pokazując nam, że nawet gdy nie widzimy szans na szczęśliwe zakończenie, los zawsze znajdzie sposób, aby się udało.

Ruina i rewolta to książka trzymająca w napięciu, pełna zaskakujących zwrotów akcji. Myślę, że jest bardzo dobrym zakończeniem serii :)

Tosia

"Lore" - Alexandra Bracken - recenzja

 „Lore” to wciągająca powieść autorstwa Alexandry Bracken. Choć jest napisana w stylu fantasy, mogę ją polecić fanom mitologii, przygody, romansów, tragedii i wyciskaczy łez. Zadowoli gust każdego czytelnika.

Co siedem lat, przez siedem dni, greccy bogowie stają się śmiertelni. We współczesnym Nowym Jorku rozpoczyna się Agon – mordercza rozrywka, podczas której jeśli ktoś zabije boga, przejmie jego moc i potęgę. Obecnie większość bogów nie żyje, i jedynie przywódcy niektórych greckich rodów noszą ich siłę w celu przetrwania przez ten jeden tydzień.

Lore pochodzi z rodu Perseusza. Przed siedmiu laty jej rodziców i siostry wymordowali potomkowie Kadmosa. Dziewczyna cudem uniknęła śmierci i ukryła się w Nowym Jorku. Przez resztę życia starała się czcić pamięć poległej rodziny, pozostając przy życiu i starając się zapomnieć o Agonie. Jednak jej marzenia o zemście nie pozwalają sobie odpuścić, zwłaszcza teraz, po starcie Agonu...

Zaraz po rozpoczęciu polowania Lore znajduje na swoim progu ranną Atenę. Bogini, ledwo pozostała przy życiu, proponuje dziewczynie sojusz przeciwko wspólnemu wrogowi – Kadmosowi, który przejął moc Aresa, i jako Gniewny planuje coś okrutnego przeciwko reszcie bogów. Lore decyduje się wrócić do śmiertelnie niebezpiecznej gry. Czy ona, jej współlokator Miles, Atena oraz inni niespodziewani sojusznicy powstrzymają nowego boga przed zniszczeniem ludzkości? Lore będzie musiała wiele poświęcić. I nie tylko ona...

Powieść ta od razu przykuła moją uwagę, jako że uwielbiam mitologię grecką. Sama fabuła jest dobrze skonstruowana, czasem się może dłużyć, ale ogólnie idzie do przodu równomiernym tempem. Jest długa, pełna charakterystyk i dobrze napisanych postaci. Choć zaznaczam z góry, że niektóre opisy mogą być zbyt drastycznie i obrzydliwe dla wrażliwych czytelników.

Postać Lore jest zaskakująco dobrze skonstruowana. Jest skomplikowaną dziewczyną, z którą można się utożsamiać, lub znienawidzić w niektórych momentach. W jednej chwili się ją kocha, w drugiej chce się ją rozerwać na strzępy. Nie zawsze widzę takie zabiegi w książkach, a już zwłaszcza z głównym bohaterem. Jeśli jesteście fanami unikatowych pomysłów, polecam tą książkę.

Podsumowując, „Lore” jest unikalną powieścią, dotykającą różne tematy (na przykład zemstę i poświęcenie), z mitologicznymi wątkami i młodą bohaterką, która musi stanąć oko w oko z demonami przeszłości i złem czyhającym na ulicach wielkiego miasta. 

Brzmi ciekawie? 

Jeśli tak, to polecam serdecznie przeczytać całość. Bo to, co wymieniłem, to nie jest wszystko. A od początku jest tylko lepiej.

Alicjan

„A.B.C” – Agata Christie – recenzja

Komuś mogłoby się wydawać, że widział każdy możliwy kryminał, jaki został napisany ludzką ręką. Zawsze jest martwy bogacz, miejsce zbrodni, świadkowie, motywy i ten jeden detektyw wystarczająco mądry, żeby rozwiązać sprawę. „A.B.C” obraca ten koncept do góry nogami. 

Seryjny morderca zabija ludzi w niecodzienny sposób. Każda ofiara jest w porządku alfabetycznym; litery A, B i C już leżą nieżywe na podłodze. Dodatkowo zostawia przy każdej ofierze rozkład pociągów, zwany potocznie jako ABC oraz wysyła policji listy zaadresowane ABC z wskazówkami, gdzie i kiedy należy szukać kolejnego nieboszczyka. Zawsze wydaje się być o krok przed wszystkimi, ale czy na pewno? Herkules Poirot podejrzewa, że chodzi tutaj o psychopatyczną grę, a wszystkie wskazówki mają skierować policję na fałszywy trop. 

„A.B.C.” (znane też jako „Morderstwa A.B.C.”) to jedna z najbardziej pomysłowych i wciągających powieści kryminalnych Agaty Christie, w której autorka bawi się konwencją klasycznego detektywistycznego śledztwa, jednocześnie stawiając przed czytelnikiem intelektualne wyzwanie, w postaci morderstw których po prostu nie da się połączyć ze sobą. 

Największą zaletą powieści jest jej konstrukcja. Autorka umiejętnie wodzi czytelnika za nos, wykorzystując pozornie oczywiste tropy i fałszywe założenia. Poirot – jak zwykle błyskotliwy, pedantyczny i przenikliwy – pokazuje tu nie tylko siłę dedukcji, ale także głębokie zrozumienie ludzkiej psychiki. Warto również docenić dodatkowe narracje, prowadzone częściowo z perspektywy kapitana Hastingsa, oraz zwykłego obserwatora Custa, które kontrastują z chłodną logiką detektywa i nadają historii bardziej naturalny ton. 

Zagadka jest mistrzowsko skonstruowana. Każda kolejna zbrodnia wydaje się potwierdzać logiczny, wręcz mechaniczny schemat działania mordercy, który jednak z czasem zaczyna budzić wątpliwości. Bo w końcu jaki może być schemat pomiędzy starą sprzedawczynią, kelnerką i laryngologiem? Paradoksalnie, tajemnica ta z powodu swojej chaotyczności może też nie podobać się zagorzałym fanom logiki, ale nie sądzę, żeby była złą intrygą z tego powodu. 

Podsumowując, „A.B.C.” to znakomity przykład kryminału klasycznego, lecz z małym przekrętem. Jest inteligentny, dopracowany i pełen zwrotów akcji. To kryminał, który angażuje, zaskakuje i zmusza do aktywnego udziału w śledztwie aż do ostatnich stron. Zarówno dla wiernych fanów Agaty Christie, jak i dla osób dopiero zaczynających przygodę z jej twórczością, jest to pozycja zdecydowanie godna polecenia.  

Alicjan 

"Królestwo Mostu" - Danielle L. Jensen - recenzja

Królestwo Mostu jest pierwszą częścią cyklu o tym samym tytule, którego autorką jest kanadyjska pisarka Danielle L. Jensen. To niesamowita książka łącząca w sobie romans oraz fantastyczny świat zwaśnionych królestw rozdzielonych pomiędzy dwa kontynenty. Jedyną bezpieczną drogą handlową pomiędzy nimi jest Most, który od niepamiętnych czasów znajduje się we władaniu Ithicany.

Lara Veliant to maridrińska księżniczka, która 15 lat swojego życia spędziła wraz z siostrami w Kompleksie pośrodku Czerwonej Pustyni, ucząc się, jak zostać idealną żoną , a przede wszystkim zdrajczynią i morderczynią. Na początku było ich 20, ale nie wszystkie dziewczęta przetrwały szkolenie. Spośród nich król Silas Veliant miał wybrać jedną, która poślubi ithicańskiego króla. Lara wie jednak, że jej ojciec nie zamierza zostawiać świadków, dlatego postanawia sfingować śmierć sióstr i przyjąć na siebie brzemię ocalenia swojego zagłodzonego ludu, czego możliwość upatruje w przejęciu Mostu przez Maridrinę. 

Co jednak zrobi, kiedy okaże się, że jej ojciec miał swoje powody, aby umieścić ją w Kompleksie pośrodku pustynnych piasków i bynajmniej nie było to jej bezpieczeństwo?

Królestwo Mostu to niesamowicie wciągająca powieść romantasy, którą czytałam z zapartym tchem od pierwszej do ostatniej strony. Losy Lary ukazują, że to, w co wierzymy nie zawsze jest prawdą i trzeba nieustannie walczyć o to, by nie żyć w kłamstwie. 

Serdecznie polecam tę książkę każdemu miłośnikowi gatunku fantasy – nie zawiedziecie się!

Madison

„Nie wiesz wszystkiego” Marcel Moss – recenzja

„Nie wiesz wszystkiego”  to książka autorstwa Marcela Moss’a. Jest on jednym z najpopularniejszych autorów powieści kryminalnych i młodzieżowych w Polsce. Jego książki poruszają tematy przemocy fizycznej i psychicznej, hejtu w Internecie, depresji oraz samobójstw wśród nastolatków. A przykładem jednego z jego dzieł jest ta książka. 

Powieść opowiada o okolicznościach śmierci nastolatków. 

Dwoje uczniów prestiżowego warszawskiego liceum popełnia samobójstwo. Co ciekawe Otylia i Alan nie znali się, nie mieli ze sobą nic wspólnego, pochodzili z innych środowisk, a jednak skoczyli wspólnie z dachu hali. Mimo to wszyscy przyjęli wersję wydarzeń, że to Otylia nakłoniła Alana do popełnienia samobójstwa, bo wcześniej dziewczyna próbowała sobie podciąć żyły. Przyjaciółka Otylii, Marta, nie może zapomnieć o tym wydarzeniu i za wszelką cenę chce odkryć prawdę i dowiedzieć się, co wtedy naprawdę się stało.  

W trakcie czytania obserwujemy spojrzenia z różnych perspektyw. Przedstawione są wspomnienia uczniów oraz nauczycielki, z ostatnich lat i miesięcy. Narracja się zmienia. Dzięki temu czytelnik nie tylko poznaje fakty, ale także rozumie motywacje, słabości i cierpienie bohaterów. 

Książka jest świetna, ponieważ przedstawione postacie stykają się z problemami młodzieży w XXI wieku m.in. bullying w szkole, brak wsparcia, brak zrozumienia i akceptacji, wykluczenie, hejt, problem otyłości oraz życie według oczekiwań rodziców. Problemy są życiowe, a bohaterowie ludzcy.

Jest to dopiero pierwsza część  serii "Liceum Freuda", a ja na pewno będę chciała przeczytać kolejną.  

Ven 

„Dom zbrodni” – Agata Christie – recenzja

Każda klasyczna powieść kryminalna zaczyna się w starej, sędziwej posiadłości z poczciwą, trochę staromodną rodziną. Ale Krzywy Domek i zamieszkująca go rodzina Leonidesów nie są typowymi bohaterami. A już zwłaszcza Arystydes Leonides, głowa rodziny i sprytny do bólu bogacz. Jednego dnia niespodziewanie umiera, i policja nie ma wątpliwości; został otruty, i to w dziecinnie trywialny sposób.

Od razu podejrzenia padają na Brendę, młodziutką wdowę, z długą listą podejrzeń. Lecz Charles Hayward, narzeczony jednej z wnuczek Leonidesa, dostrzega podwójne dno tej sprawy. Zwłaszcza, gdy dochodzi do serii zamachów na małą Josephine... która wie o wiele więcej o morderstwie niż chce powiedzieć. Atmosfera w domu gęstnieje. Nikt nie czuje się bezpieczny, każdy może być mordercą. A jaka jest prawda? Każdy chce to wiedzieć.

„Dom zbrodni” to jeden z najlepszych kryminałów autorstwa królowej kryminałów, Agaty Christie. Na początku wydaje się zwyczajną powieścią tego typu, można podejrzewać wręcz rzecz banalną i ograną: zabity staruszek, chciwa rodzina domagająca się spadku, niestrudzeni detektywi, bezradna policja, zaskakujące wszystkich poszlaki i niespodziewany zwrot akcji który sprawia, że pod koniec mówisz: „Powinienem był się tego spodziewać!”. 

Kluczową częścią historii, która daje tej książce unikalny charakter jest rodzina Leonidesów. Każdy z jej członków jest bezwzględny, nieuczciwy i może być potencjalnym mordercą. Nie można nikogo pominąć, i to właśnie tworzy niezwykłą atmosferę Krzywego Domku, w której czytelnik siedzi od pierwszych stron fabuły.

Interesujący jest też Charles Hayward, narrator całej powieści. Nie jest detektywem, jedynie synem nadinspektora, przez co jego narracja wydaje się zaskakująco inna od reszty książek z dorobku Christie. Wprowadza również łatwe do zrozumienia opisy i głębokie refleksje, dzięki czemu książka nie staje się nudnym monologiem i jest, według mnie, przystępna i łatwa do czytania dla każdego.

Jedyne, co można jej zarzucić to zbyt szybkie tempo historii, jako że wiele wątków przewija się między sobą, i często brakuje momentu na oddech. Dla fanów wolniej rozwijającej się fabuły, mogę jedynie przekonać was do spróbowania innego formatu.

Podsumowując, „Dom zbrodni” jest jedną z tych książek, które się czyta z przyjemnością. Od początku wciąga i zachęca swymi wątkami, a jej nieoczekiwany finał nie tylko zaskakuje czytelnika, ale i wywołuje niepokojącą refleksję nad źródłem zła. Nic dziwnego, że to jedna z ulubionych powieści Agaty Christie, która uważała, że „każdy jest zdolny do zbrodni”.

Alicjan

„Nie poddawaj się” - Rainbow Rowell - recenzja

Wyobraź sobie, że masz jedenaście lat i odkąd pamiętasz mieszkasz w domu dziecka. Nie znasz swoich rodziców, swojej daty urodzin, a jedyne co wiesz o sobie to to, jak się nazywasz i tylko dlatego, że było to napisane na twojej ręce.

Można powiedzieć, że twoje życie wygląda jak życie wielu innych sierot z Wielkiej Brytanii. Przynajmniej wyglądało dopóki nie odwiedził Cię, dziwnie ubrany, mężczyzna i nie zaczął opowiadać Ci o czarodziejach, wampirach, czarach i jakiejś szkole, w której niejako masz zacząć naukę o tym wszystkim. Brzmi to jakby człowiek uciekł z psychiatryka i wmawiał Ci jakieś zmyślone bujdy. 

Zapewne już wydaję się wam to dziwne i nie z tej ziemi, a co ma powiedzieć o tym Simon, któremu to wszystko się przydarzyło! A na dodatek te bujdy okazały się prawdą! 

Od odwiedzin jak się później okazało Maga - Dyrektora Szkoły Magii w  Watford - zaczął się dla młodego czarodzieja, którym Simon okazał się być, czas poznawania prawdy nie tylko o świecie, ale przede wszystkim o sobie.

Historia Simona Snowa i jego przyjaciół została napisana przez Rainbow Rowell,- amerykańską pisarkę, która jest również znana ze swoich innych dzieł takich jak: „Fangirl”, „Eleanor & Park” oraz „Runaways”. 

Rowell stworzyła całkiem nowy, wypełniony magią aż po brzegi świat, do którego z wielką chęcią bym się przeniosła chociaż na chwilę.  

Gorąco polecam tę książkę każdemu fanowi fantastyki, a zwłaszcza fanom Harrego Pottera, ponieważ jestem pewna że pokochacie tą historię równie mocno.

Na koniec tak jak zawsze mam dla was małą sugestię przed wskoczeniem do nowego książkowego świata:

Słowa oraz czyny nie zawsze są odzwierciedleniem myśli i emocji. 

Artemis

„Dar Anomalii” – Paweł Zbroszczyk – recenzja

Nie ma czegoś takiego jak przypadek. Wszystko rozpoczyna się w rytm Anomalii. Zdarzenia wybrzmiewają niczym nuty, wygrywane na lutni Piewcy, rozbijające się na kształt echa. Wszyscy poszukują Anomalii, każdy chce polepszyć swój los, lub przysłużyć się światu, służąc jej tajemnicy. Lecz nie każdego potraktuje litościwie...

Leba jest za młody, by udowodnić swoją wartość. Ale spotykając przedwcześnie Anomalię, nie ma zamiaru czekać, aż los mu podaruje miejsce na igrzyskach śmierci. Bren wykupił sobie lepsze życie, za pomocą bezczelnego kłamstwa i przekrętu. Nieświadomie, wpada w ręce okrutnych zabójców, a Anomalia staje się jego jedynym źródłem ratunku.

Skrupulatny i bohaterski Leba, łączy się z kłamcą i złodziejaszkiem. Sprytny i impulsywny Bren łączy się z tajemniczym skrzydlatym chłopcem, wspierającym istoty z innych światów. Leba i Bren. Bren i Leba. Jak dwie strony medalu, dwie strony ostrza, połączeni losem przez Anomalię, która zostawiła im misję do ukończenia i życie do uratowania. Rodzi się pytanie: czy się zgodzą na ten los?.

Oto świat, w którym za magiczny talent zapłacisz kalectwem. 

Czy jesteś dość silny, by przetrwać jako wyrzutek, czy skonfrontujesz się z ciążącym fatum, wśród mistycznych ścieżek miasta pradawnej rasy? 

Postawisz na walkę, czy na ucieczkę? 

Nie wybieraj, Anomalia i tak wybierze za ciebie.

„Dar Anomalii” to powieść fantasy autorstwa Pawła Zbroszczyka. Można o tej książce powiedzieć bardzo dużo dobrych rzeczy.

Najlepszą częścią tej powieści jest świat przedstawiony na jej kartach. Każde miejsce i postać wydaje się tak żywe i pełne charakteru, że można o nich napisać osobną książkę. Zaimponowały mi też oryginalne pieśni i inkantacje, śpiewane w niektórych miejscach przez bohaterów. Dobrze napisana była również magia wykorzystywana w wielu różnych scenach.

Postacie Leby i Brena są głównymi gwiazdami tej historii, i nie bez powodu. Ich dynamika popychająca akcję do przodu jest przyjemna do czytania, i jakimś cudem wydaje się różnić od innych w tym stylu przyjaźni. Ogólnie fabuła jest dobrze przemyślana, choć w trzecim rozdziale wydaje się niepotrzebnie przyspieszać i rozmywać z tego powodu. Jedyne, co mogę jej zarzucić to to, że w niektórych miejscach z powodu pokręconego opisu ciężko było się rozeznać w sytuacji.

Przez karty powieści przewija się znany wielu osobom z lekcji polskiego motyw Fatum, niepowstrzymanej siły kontrolującej nasze życie... a może na odwrót? Właśnie takie pytanie zadaje ta powieść. I nie tylko takie; porusza też kwestię odwagi, odpowiedzialności, zdrady oraz poświęcenia.

Podsumowując, „Dar Anomalii” to intrygująca historia uzbrojona we wszystko, co lubią fani fantasy: rozbudowany świat, wielowarstwowi i (prawdopodobnie) przystojni bohaterowie, pradawne zło i dobro, potężna magia i wciągające zakończenie, dzięki któremu czekasz niecierpliwie na kolejną część. 

Polecam serdecznie, nawet jeśli nie jesteś fanem gatunku fantasy. A może dzięki tej książce się do niego przekonasz.

Alicjan