"Zapomniałam, że Cię kocham" - Gabrielle Zevin - recenzja

Zastanawialiście się kiedyś, jak jeden wybór może zmienić Wasze życie? Naomi Porter pewnie też tego nie wiedziała do pewnego sierpniowego dnia... Wtedy to wybrała orła zamiast reszki i... przegrała. 

Musiała wrócić do redakcji po aparat, gdzie... spadła ze schodów. W drodze do szpitala obudziła się z amnezją. Później uświadomiła sobie, że nie pamięta ostatnich 4 lat ze swojego życia. W całym tym zamieszaniu pomógł jej James, który powiedział, że jest jej chłopakiem. Ale przecież Naomi nie pamięta rozstania rodziców, przeprowadzki czy narzeczonej taty.  A już na pewno nie wie czy jej chłopakiem jej James, Ace czy Will. Nie wie też komu może ufać i w co wierzyć. Jednym słowem jest w kropce... 

Gabrielle Zevin pokazuje nieco banalną historię o nastolatce, gdzie dużą rolę odgrywa zauroczenie. Jednak z drugiej strony mamy opowieść o dziewczynie odkrywającej swoje prawdziwe "ja".

Na początku "Zapomniałam, że Cię kocham" miałam wrażenie, że ten tytuł odnosi się do chłopaka Naomi. Ale czy słusznie?...

Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Ja pochłonęłam ją w zaledwie 3 dni! Szczególnie polecam na deszczowe wieczory z kubkiem herbaty!

Lucinda, 15 lat

Za książkę dziękuję Wydawnictwu  Initium.

"Gdzie Indziej" - Gabrielle Zevin - recenzja

Książka „Gdzie Indziej” zachwyciła wielu, przynosząc popularność amerykańskiej pisarce – Gabrielle Zevin.

Śmierć może przerażać, może fascynować, może stać się ucieczką. Niektórzy wierzą, że czeka nas Niebo, inni nastawiają się na pustkę, a jeszcze inni są ciekawi swojego kolejnego wcielenia. Autorka książki przedstawia nam wersję nieco odmienną, świeżą, oryginalną i w pewien sposób optymistyczną. 

16-letnia Liz wpada pod samochód. Tak zaczyna się jej podróż do Gdzie Indziej – miejsca, w którym kontynuujemy nasze ziemskie życie w sposób, jaki raczej nigdy nie przyszedł nam do głowy. To opowieść o zwykłej zbuntowanej nastolatce, która kłóci się z rzeczywistością, chce żyć dalej, choć z czasem docenia również życie w tej zaskakującej przestrzeni, której lokalizacja nikomu nie jest znana.

Wizja przedstawiona w tej książce zaciekawiła mnie, w pewien sposób przyciągała, każąc czytać do samego końca. Czasem jednak irytował mnie język, który jest dla mnie bardzo ważny przy odbiorze. Na przykład określenie „dziewczynka” nijak pasuje mi do prawie szesnastolatki. Sam pomysł zasługuje na uznanie, ale ja książkę oceniam neutralnie, choć ze wskazaniem na „tak”. Proponuję jednak sięgnąć po tę lekturę i wyrobić sobie własne, przez nikogo nie narzucone zdanie, każdy z nas w końcu ma inny gust czytelniczy. Z pewnością czas spędzony przy tej książce nie będzie stracony!

PumpkinPie, 16 lat

TUTAJ możesz przeczytać fragment powieści.

Wydawnictwu Initium dziękujemy za książkę!