"Zabójca" - Maria Nurowska - recenzja

Co byście zrobili, wiedząc, że spędzicie w więzieniu dwadzieścia lat? I to w więzieniu stanowym San Quenit nie znając języka angielskiego? Cała sytuacja z góry wydaje się beznadziejna. Jednak zawsze trzeba patrzeć z optymizmem na świat, nawet jeśli to wydaje się niemożliwe i bezsensowne...

Joanna Padlewska jest młodą dziennikarką, która w drodze do Zakopanego spotyka tajemniczego mężczyznę. Zaintrygowana jego dziwnym zachowaniem postanawia dowiedzieć się jak najwięcej o mieszkańcu Podhala. Nie jest to trudne, gdy wszyscy się znają i tylko turyści wywołują zamieszanie w spokojnym, górskim świecie. 

Adam Madej to temat numer jeden na ustach wszystkich plotkarek w okolicy. To było aż za proste... Pod pretekstem pisania reportażu o Polakach wracających ze Stanów Joanna namawia go na wywiad. Niedługo okazuje się, że Adam spędził w Stanach dwadzieścia lat, w więzieniu stanowym San Quentin. Joanna otrzymuje zeszyt z zapiskami więziennymi byłego osadzonego. Z nich dowiaduje się, jak naprawdę wyglądał jego pobyt za granicą i jak to zmieniło jego życie, a także o jego nieślubnym dziecku. Jednak żadna z notatek nie wyjaśnia, za co został skazany. Pod pretekstem zbierania informacji potrzebnych do wywiadu dziennikarka udaje się do Stanów, by odnaleźć syna mężczyzny.
            

„Powieść oparta na faktach”, szczerze mówiąc, nigdy nie kojarzyła mi się dobrze. To oznaczało dla mnie przebijanie się przez tysiące dat i historycznych wydarzeń. Jednak ta książka bardzo mi się podobała. Historia pierwszej miłości Joanny, zdrady i wybaczenia. Napisana bardzo lekko, ale i z rozmachem ukazuje świat z perspektywy człowieka dotkliwie doświadczonego przez życie.
            

Czy Joannie uda się odkryć, co tak naprawdę stało się tamtego feralnego dnia? 

Jak potoczy się jej życie, gdy zrozumie, czego pragnie?

Przeczytaj koniecznie.

Iguana, 14 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak.

"Zabójca" - Maria Nurowska - recenzja

Maria  Nurowska to jedna z najbardziej znanych polskich pisarek, której książki zostały przetłumaczone na 16 języków. Bohaterki jej książek niejednokrotnie muszą  zmierzyć się z własnym życiem i rozpocząć je na nowo.

Joanna to młoda dziennikarka, która w obliczu kryzysu szuka dobrego materiału na artykuł. W czasie służbowej podróży do Zakopanego do jej przedziału w pociągu wsiada tajemniczy mężczyzna. Pod wpływem chwili Joanna postanawia odkryć jego tajemnice, więc postanawia go śledzić. I właśnie w tej chwili Joanna odkrywa materiał na genialny artykuł, ale także  poznaje Adama - człowieka, który wiele przeżył i nie do końca na początku chce się tą historią podzielić.

Powieść Marii Nurowskiej pt. Zabójca to na pewno nie kryminał, co może nam wskazywać tytuł, ale historia miłosna głównej bohaterki Joanny. Gdy przyjeżdża na Podhale styka się z mentalnością góralską, której tak do końca nie może zrozumieć. Poglądy na temat górali utrwalane przez wiele lat, po przyjeździe  do Zakopanego "walą" się jednego dnia. Joanna, która udała się na Podhale napisać artykuł, poznała Adama -mężczyznę, który swoją trudną historią mógłby obdzielić kilkoro ludzi. Dla niej to materiał na artykuł, dla niego zmaganie z ciężką przeszłością.

Co wyniknie ze znajomości szczerej i trochę wścibskiej dziennikarki, z zamkniętym w sobie góralem z  twardym charakterem…

Książka Zabójca to pierwsza powieść pani Marii Nurowskiej z jaką się spotkałam. Muszę stwierdzić, że było to interesujące doświadczenie. Książkę czyta się szybko, jest wprost idealna na jeden wieczór. Według mnie minusem tej książki jest przewidywalny i dość oczywisty koniec, a także nie wykorzystany potencjał tej historii. Czytelnik ma zapewne niedosyt kończąc tę książkę. Mimo tego w swej prostocie chwyta za serce. Dużym plusem są fragmenty pamiętnika Adama, który został spisany w amerykańskim więzieniu znanym ze swojego rygoru.

Tak szczerze, mimo tego, że na pierwszy rzut oka, to historia miłosna jakich wiele, połączona z tragedią człowieka, to  język i sposób pisania autorki w jakiś sposób mnie zauroczyły i na pewno sięgnę po inne pozycje tej autorki.

Grazia, 17 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak. 

"Matka i córka" - Maria Nurowska, Tatiana Raczyńska - recenzja

Maria Nurowska to polska powieściopisarka, autorka kilkudziesięciu książek wydanych w Polsce, ale też min. w Niemczech. Do jej najsłynniejszych utworów należą: „Postscriptum”, „Hiszpańskie oczy”, „Listy miłości”, „Panny i wdowy’, „Rosyjski kochanek”, „Miłośnica”, „Księżyc nad Zakopanem”, „Dom na krawędzi” czy też wydana w 2013 roku „Sergiusz,Czesław, Jadwiga”.

W najnowszej książce wydanej przez Wydawnictwo Znak, pt. „Matka i Córka”  Maria Nurowska oraz jej córka Tatiana Raczyńska są bohaterkami wywiadu przeprowadzonego przez Martę Mizuro.

To niezwykle ciepły, ciekawy wywiad, w którym dwie kobiety – matka i córka – opowiadają o sobie, o relacjach jakie je łączą, problemach, dzieciach, rodzicach, radościach, przyjaciołach, marzeniach… Dowiadujemy się o trudnych relacjach Marii z jej matką Ireną, która była alkoholiczką. O wielkiej miłości jaką darzyła swojego dziadka, ojca, a teraz córkę oraz wnuki i prawnuka. Maria Nurowska często podkreśla, że niektóre jej utwory zawierają wątki autobiograficzne, min. w „Po tamtej stronie śmierci” czy „Hiszpańskie oczy”. 

Zarówno Nurowska, jak i Tatiana Raczyńska podkreślają z jednej strony, więź i bliskość, które jej łączy, a z drugiej, jak bardzo są różne. Tatiana Raczyńska z zawodu i zamiłowania jest pedagogiem, pomaganie potrzebującym to sens jej życia. Nie odziedziczyła talentu literackiego po matce, chociaż miała krótki epizod w swoim życiu, kiedy napisała kilka wierszy i zostały one nawet wydrukowane. Obydwie kobiety cenią sobie relacje z dziećmi i wnukami. Chociaż, ze względu na różnicę wieku, nie są one pozbawione napięć i czasami nieporozumień. Niestety ani Maria Nurowska ani Tatiana Raczyńska nie potrafiły zbudować stabilnych związków z mężczyznami, na chwilę obecną obydwie kobiety są same, ale nie samotne, bo otoczone gronem rodziny, przyjaciół i znajomych. Bardzo kochają zwierzęta i cenią sobie kontakt z przyrodą.

„Matka i Córka” to niezwykle pozytywny utwór. Chociaż obydwie kobiety, na co dzień mieszkają osobno – Tatiana w Warszawie, a Maria w Bukowinie Tatrzańskiej, wyczuwa się ogromną miłość, która je łączy. Nie odniosłam wrażenia, że wywiad jest robiony „pod publikę”, tak, żeby dobrze wypaść. Kobiety nie zawsze mówią jednym głosem, mają odmienne zadania na dany temat, występowały miedzy nimi nieporozumienia, czasami bolesne sytuacje. Pomimo, że Maria Nurowska jest znaną pisarką - a może właśnie dlatego -  nie ustrzegła się błędów wychowawczych, które są udziałem tysięcy matek.

TUTAJ można zobaczyć krótki film o książce, z Marią Nurowską i Tatianą Raczyńską!

Serdecznie polecam!

Tilia, 16 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak. 

"Sergiusz, Czesław, Jadwiga" - Maria Nurowska - recenzja

Sergiusz Piasecki

Czesław Miłosz

Jadwiga Waszkiewicz

to bohaterowie najnowszej książki Marii Nurowskiej pt. „Sergiusz, Czesław, Jadwiga” .

Większość młodych czytelników będzie znała nazwisko Czesława Miłosza – poety i noblisty, natomiast pozostałe niewiele będą im mówić. Tak też było i w moim przypadku. Sergiusz Piasecki? Jadwiga Waszkiewicz? Nie znam. W szkole nie przerabialiśmy. Nie wiem kim byli.

Moim zdaniem, zamiarem autorki było przybliżenie – zwłaszcza młodemu pokoleniu – postaci i twórczości Sergiusza Piaseckiego. Był on znanym pisarzem okresu międzywojennego, ale  również przemytnikiem, awanturnikiem i narkomanem. To człowiek, którego książki w Polsce Ludowej były zakazane, dlatego też sam Piasecki przebywał na emigracji w Anglii. Tam też umarł w 1964 roku.

W książce Nurowskiej losy tych trzech osób przeplatają się, łączą się ze sobą. Spoiwem, w jakiś sposób łączącym Piaseckiego i Miłosza jest osoba Jadwigi. Piasecki nienawidzi Miłosza i nie ukrywa swoich uczuć, tylko się wręcz z nimi afiszuje. Dlaczego? Według niego Miłosz to „farbowany lis”, przyklaskujący władzy ludowej, starający się ustawić, by żyło mu się jak najwygodniej, słaby poeta. Piasecki jest bezkompromisowy, swoimi poglądami zrażający ludzi, dumny i niezależny. Ale w książce i to już na początku wyczuwa się, że źródło niechęci Piaseckiego do Miłosza jest inne niż tylko związane z poglądami politycznymi czy twórczością literacką.

Jaka rolę odegrała Jadwiga Waszkiewicz w życiu Miłosza i Piaseckiego?

Maria Nurowska bardzo ciekawie przybliża życie, a przede wszystkim twórczość Sergiusza Piaseckiego. W wielu przypadkach jego utwory mają wątki autobiograficzne. Do takich należy pierwsza, i chyba najbardziej znana pozycja, pt. „Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy”.

Maria Nurowska tak ciekawie zareklamowała tę książkę, że koniecznie będę chciała się z nią zapoznać.

Serdecznie polecam tę pasjonującą i wciągającą lekturę. Autorka zawarła w niej fragmenty prozy i poezji Piaseckiego i Miłosza. Jest to książka, której nie powinni przeoczyć znawcy twórczości tych wybitnych ludzi, jak i ci, którzy nie mieli jeszcze okazji z nią się zapoznać. Z pewnością was zaskoczy!     

Tilia, 16 lat

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa W.A.B. 

"Dom na krawędzi" - Maria Nurowska - recenzja

Najnowsza książka Marii Nurowskiej „Dom na krawędzi” to kontynuacja bestsellerowej powieści „Drzwi do piekła”.

Daria po sześciu latach wychodzi z więzienia, a jej życie obraca się o sto osiemdziesiąt stopni. Stara się uciec przed samą sobą, przyjmując nowe imię (Marta) i wyprowadzając się na Podhale, gdzie z kolei podejmuje decyzje o remoncie starej, góralskiej chałupy. 

Nowy, wielki dom staje się dla niej zbyt duży, by samotnie w nim egzystować, więc kolejnym jej działaniem stało się zamienienie go w gościnny pensjonat dla miłośników górskich wędrówek. Marcie nie do końca udaje się jednak zerwać ze swoim starym życiem - przez dom przewijają się poznane w więzieniu kobiety: Zuzanna, Celina i Agata, z których każda na swój sposób próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości.

Ważnym jest, że cała książka ma postać listu. Listu do przyjaciółki Izy, wychowawcy Marty z czasów więzienia. Również i ona pojawia się szybko w życiu kobiety, wprowadzając do niego oprócz wielkiego zamętu, swoją ośmioletnią córkę, Olę. Zajęta robieniem kariery Iza uważa, że na pozyskanie miłości dziecka będzie miała jeszcze wiele czasu, w związku z czym podejmuje decyzję o „podrzuceniu” jej dawnej znajomej. Z początku negatywnie nastawiona do tak gwałtownej zmiany dziewczynka przekonuje się do nowego otoczenia, a Martę zaczyna traktować jak drugą matkę.

Czy Marta da sobie radę w nowej, niespodziewanej roli?

Czy uda jej się poukładać własne życie?

Jestem pod dużym wrażeniem tej książki. Autorka w niezwykle prawdziwy sposób przedstawiła wszystkich bohaterów, ich zachowania i postawy jakie przyjmowali wobec losu. To wspaniała psychologiczno - obyczajowa powieść, która wciąga i można przeczytać ją wręcz jednym tchem. Polecam ją jednak starszym czytelnikom, ponieważ mimo wszystko nie jest to „lekka” lektura.

Książek nie ocenia się po okładce, ale przed rozpoczęciem lektury i po jej zakończeniu radzę na nią spojrzeć. Być może dostrzeżecie coś więcej, co da Wam do myślenia? 

Ania, 15 lat

Wydawnictwu Znak dziękuję za tę wyjątkową książkę.