"Samotnica" - Piotr Patykiewicz - recenzja

Piotr Patykiewicz to autor powieści takich jak "Odmieniec", "Zły brzeg" czy "Rajskie zorze". Jego najnowszym dorobkiem jest "Samotnica".

Cała historia rozpoczyna się, gdy trzej bohaterowie w ferie zimowe spotykają się i narzekają na brak śniegu. Ich życie wywraca się do góry nogami, kiedy pomagają panu Heniowi. On to w ramach podziękowania daruje im bęben. Wydaje się, że to zwykły przedmiot, a tymczasem okazuje się, że po jego użyciu chłopcy przenoszą się do odległej, nieznanej krainy. Krainy, w której panuje wieczny lód. Mieszkańcy są nieufni i niemili, a zwierzęta bardzo dziwne. Chłopcy przeżywają wiele przygód - niektóre z nich będą bardzo niebezpieczne, ale w końcu bohaterowie dotrą do góry, tytułowej Samotnicy.

Czy uda im się przenieść z powrotem do realnego świata?

Powieść uważam za naprawdę udaną – oddziałuje ona na wyobraźnię. Autor stworzył zupełnie nową krainę z rozległymi opisami krajobrazów, ras zwierząt, ludzi i ich zwyczajów, dziwnych roślin. Spodobało mi się to, gdyż dzisiaj pisarze często wolą pójść na łatwiznę i nie wymyślać nowych światów. Przy powieści można zapomnieć o rzeczywistości, gdyż książka naprawdę wciąga.

Znajdzie się także miejsce dla dowcipnych dialogów, dzięki czemu powieść nie jest sztywna. Mimo że, książka zawiera 500 stron, szybko się ją czyta – akcja z każdą stroną nabiera tempa. Myślę, że jest to powieść przygodowa zaadresowana przede wszystkim do młodszych czytelników, ale starszym nastolatkom również się spodoba. Zwłaszcza fanom fantasy. 

Zdecydowanie polecam!

Kamila, 16 lat

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Bis

"Homo Oeconomicus. Aforyzmy, maksymy, sentencje" - Michał Maciej Kostecki - recenzja

Michał Maciej Kostecki jest autorem dwunastu książek oraz licznych artykułów naukowych. W 2011 roku ukazał się, nakładem Wydawnictwa Bis, utwór pt. „Homo oeconomicus. Aforyzmy, maksymy, sentencje”.

Dzieło jest zbiorem kilkuset maksym, zgromadzonych przez autora w latach 1979 - 2010. Wszystkie sentencje skupione są wokół idei homo oeconomicus czyli człowieka racjonalnego. Tematyka tych myśli nakierowana jest przede wszystkim na ekonomię, władzę i filozofię. W książce zostały zamieszczone,  również skojarzenia związane z innymi dziedzinami życia np. zdrowie, państwo, zaufanie czy media.

A oto kilka z nich:

„Nasi rodzice żyli za własne pieniądze, a my żyjemy dzięki zdolności kredytowej” ,

„Nadmiar informacji obniża jej jakość” ,

„Dobry polityk ma zawsze te same poglądy co większość wyborców” ,

„Lenistwo sprawia przyjemność jedynie wtedy, gdy ma się dużo pracy” ,

„Kto się ceni, ceny swej nie poda”,

„Do dobrych negocjacji potrzebne są kawa i alkohol”.

Książka została wydana w sposób bardzo przejrzysty i czytelny. Większa czcionka, krótkie, zwięzłe i często zaskakujące sentencje sprawiają, że lektura sprawia ogromną przyjemność i chce się czytać dalej. 

Dodatkowym atutem książki są umieszczone pod niektórymi maksymami ilustracje wykonane przez panią Beatę Kuleszę-Damaziak. Są to rysunki, które bardzo dosadnie podkreślają przesłanie danych myśli.

Polecam tę książkę wszystkim, którzy lubią złote myśli. Czytając ją można poznać zupełnie inne spojrzenie na świat. Ta niewielka lektura czasami wywoła uśmiech a czasami głębszą refleksję, sięgnijcie po nią, bo warto!

Tilia, 15 lat

Dziękuję Wydawnictwu Bis za zbiorek aforyzmów.

"Katarzyna" T. 1 i T. 2 - Juliette Benzoni - recenzja

Serię pt. ,,Katarzyna’’ napisała Juliette Benzoni. Opowiada ona o losach młodziutkiej Katarzyny Legoix.

Jest rok 1413 lud Paryża wdziera się do pałacu Saint-Pol  i tam pojmuje młodego chłopaka o imieniu Michał. Dziewczyna postanawia go uratować za wszelką cenę, niestety jej plan spełza na niczym i widzi jego śmierć. Przy pomocy żebraka Barnaby, który pomaga jej rodzinie, ucieka ze stolicy Francji.

Kilka lat później Katarzyna wraz z matką i siostrą zamieszkała u wuja w Dijon. Do czasu, kiedy pewnego razu na procesji jej uroda przyciąga wzrok …. samego księcia Filipa Dobrego. Jego zaloty może i są miłe, ale ona dalej nosi w sercu uczucie do złotowłosego chłopaka, który zginął wiele lat wcześniej i którego nie zdołała uratować.

Nagle jej losy splatają się z losami Arnolda de Montsalvy,  brata Michała. Dziewczyna zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia i to na dodatek z wzajemnością.

Niestety wkrótce małe nieporozumienie rozdziela parę. Katarzyna zostaje zmuszona do fikcyjnego ślubu z Garinem the Brazey który ma na celu zbliżenie jej do księcia. Odrzucona przez Arnolda wpada w ramiona Filipa. 

Po dość tragicznej śmierci męża zostaje oficjalną faworytą władcy. Kiedy jednak dowiaduje się, że jej prawdziwy ukochany przebywa w oblężonym Orleanie postanawia wyruszyć, aby go odnaleźć i udowodnić mu swoje uczucie. Przyjęcie jakie ją spotyka jest zgoła inne od tego, które sobie wyobrażała. Arnold przekonany, że jest szpiegiem księcia postanawia ją powiesić. Wtedy niosąc nadzieję zjawia się  ... Joanna d’Arc.

Co się stanie z Katarzyną i Arnoldem?

Książka napisana łatwym i prostym językiem, jest fajną pozycją na bezsenne noce. Wartka akcja, pełna zwrotów i nieoczekiwanych zdarzeń. Losy bohaterki co chwilę odwracają się o 180 stopni. Powieść nie niesie ze sobą jakiś głębszych myśli - jest czysto rozrywkowa. To taka niewymagająca lektura. Uczuciowe perypetie Katarzyny zainteresują pewnie niejedną wrażliwą i uczuciową romantyczkę-czytelniczkę.

Polecam
Kataleja, 14 lat 

Wydawnictwu Bis dziękuję za tę książkę.

,,Droga do domu'' - Bobbie Pyron - recenzja

Bobbie Pyron to znana amerykańska pisarka, która przez ćwierć wieku pracowała jako bibliotekarka. Autorka pisze książki dla dzieci i młodzieży. Przyznaje, że inspiracją do książki ,,Droga do domu'' były jej psy.

"Droga do domu'' jest powieścią przygodową. Opowiada o dziewczyce Abby i jej psie - owczarku szetlandzkim, Tamie. Pies bardzo kocha dziewczynkę, która jest dla niego całym światem. Abby i Tam zdobywają liczne medale w zawodach ze sprawności psów. Podczas powrotu z wygranych zawodów, na górskiej ścieżce zdarzył się wypadek samochodowy. Ranną Abby przewieziono do szpitala, natomiast klatka z Tamem spadła ze skarpy. Pies  cudem wydostaje się z zamknięcia. 

Czy Tamowi uda się pokonać góry i powrócic do swej ukochanej Pani? Czy zdoła przetrwać głodny i wyziębiony? 

Abby nie zaprzestaje poszukiwań. Dziewczynka cały czas wierzy, że jej Tam wróci. Ale czy możliwy jest happy end?

Książka Bobbie Pyron bardzo mnie wzruszyła. Gdy ją czytałam nie mogłam powstrzymać  łez.  "Droga do domu '' jest lekturą, która wciąga od początku, aż do samego końca. Powieść jest zapisana w bardzo ciekawy sposób. Jest pokazana  zarówno oczami psa jak i  dziewczynki.
Uważam, że jest to książka dla osób, które wiedzą co to miłość między psem a człowiekiem. Polecam ją nie tylko młodzieży, ale również osobom dorosłym.

                                                                                                            Magnolia, 13 lat

Za książkę dziękujemy Wydawnictwu BIS

"Łukasz i kostur czarownicy" - Piotr Patykiewicz - recenzja

Piotr Patykiewicz – polski pisarz, który w swoim życiu imał się wielu zawodów, między innymi był dziennikarzem i prowadził sklep zoologiczny. W fantastyce zadebiutował opowiadaniem pod tytułem „Czorty”.

Łukasz, piątoklasista, nie cieszy się z wakacji. Miał jechać z rodzicami do Chorwacji, kiedy nagle okazuje się, że wyjazd trzeba odwołać, a on sam ląduje u zwariowanej staruszki, cioci Wandzi, mieszkającej w malutkim podgórskim miasteczku. Nie ma telewizora, nie ma komputera – ba, nie ma nawet elektryczności! Za to są inne rzeczy – takie jak latająca miotła, skrzat chowający się w górach i miła dziewczyna Julka…

Książeczka ta przewidziana jest dla dzieci ze szkoły podstawowej. Mimo to czytanie jej  sprawiło mi przyjemność, choć chwilami niektóre wątki wydawały się troszkę naiwne. Powieść porusza rzeczy istotne, nie jest pustą opowiastką dla maluchów – między innymi zmiany, jakimi podlegamy, oraz śmierć i przemijanie.

Postacie zostały zarysowane bardzo dokładnie. Łukasz, główny bohater, to zwykły nastolatek. Ma swoje wady i zalety; zachowuje się wiarygodnie, nie jak dorosły, ale też nie jak kompletny dzieciak. Pozostałe postacie również są dobrze wyważone – Julka i Irek z ich problemami w domu, rodzice Łukasza i wreszcie sama ciotka Wanda. Akcja nie zatrzymuje się, ale też nie pędzi za szybko, zdarzenia następują kolejno po sobie; niektóre przewidywalne bardziej, inne mniej.

Gdybym była tak z trzy lata młodsza, to sądzę, że książka "Łukasz i kostur czarownicy" spodobałaby mi się jeszcze bardziej. Teraz mogę tylko powiedzieć, że to pozycja, którą na pewno warto polecić młodszemu rodzeństwu.

Rachel, 14 lat

Za książkę dziękujemy Wydawnictwu BIS